الوصف الجميل ، و التّعداد « 1 » الكثير ) .
آرى تمام صفات نيك در ذات پاكت جمع است ، « تو كريمى ، تو رحيمى ، تو نمايندهء فضلى ، تو سزاوار ثنايى » . و به همين دليل : « اگر به تو آرزومنديم به خاطر آن است كه تو بهترين آرزوى مايى و اگر به تو اميدواريم تو بهترين مايهء اميد و رجايى » ( إن تؤمّل فخير مأمول ، و إن ترج فخير مرجوّ ) .
سپس مىافزايد : « بارالها ! تو به من ، توان دادى كه به مدحى بپردازم كه غير تو را با آن ، مدح نمىگويم و به ثنايى روى آورم كه بر غير تو نمىخوانم و روى سخنم را به كسانى كه كانون نوميدى و محلّ ترديد هستند ، متوجه نمىسازم ؛ ( آرى ) تو زبانم را از مدح و ستايش انسانها و ثناخوانى مخلوقات ( در پرتو معرفت و ايمان به ذات پاكت ) باز داشتهاى » . ( الّلهمّ و قد بسطت لي فيما لا أمدح به غيرك ، و لا أثني به على أحد سواك ، و لا أوجّهه إلى معادن الخيبة و مواضع الرّيبة ، و عدلت بلساني عن مدائح الآدميّين ؛ و الثّناء على المربوبين المخلوقين ) .
جالب اينكه امام عليه السّلام مدح و ستايش پروردگار را با شكر مىآميزد و از اينكه خداوند ، توفيق عنايت كرده كه زبانش به مدح و ثناى انسانها و مخلوقات - در برابر خالق - به گردش در نيايد ، اظهار مسرّت مىكند و چه كارى از اين بهتر كه انسان چشم بر عالم اسباب ببندد و در ماوراى آن تنها ذات « مسبّب الأسباب » را ببيند و تمام حمد و ثناى خود را به پيشگاه او نثار كند .
سپس در يك نتيجهگيرى زيبا و دلنشين به پيشگاه خدا چنين عرضه مىدارد :
« خداوندا ! هر ثناخوانى از سوى كسى كه ثنايش را مىگويد پاداش و عطايى دارد و من اميدوارم كه مرا به سوى ذخاير رحمت و گنجهاى مغفرت ، رهنمون كردى » .
هامش
( 1 ) « تعداد » ( به فتح تاء ) به گفتهء ارباب لغت معناى مصدرى دارد ؛ و به معناى شمارش چيزى است . ( بعضى آن را مصدر ثلاثى مجرّد مىدانند و بعضى مصدر باب تفعيل ، كه نخست تعديد بوده و ياى آن تبديل به الف شده است ) و تلفّظ « تعداد » ( به كسر تاء ) بسيار كم است .