تعبير به « منفسح » كه به معناى جايگاه وسيع است ، اشاره به اين نكته مىكند كه خداوند براى پرورش ميوهها در درون شكوفهها جايگاه وسيعى آفريده كه اجازه مىدهد به ميوه ، از نقطهء كوچكى شروع كند و گسترش پيدا كند تا زمانى كه تمام آن محل را پر كند .
تعبير به « منقمع الوحوش » نشان مىدهد كه حيوانات بيابان ، براى محفوظ ماندن از حملهء حيوانات ديگر به غارها و درّهها پناه مىبرند و به هنگام لزوم براى شكار كردن يا ساير حوائج بيرون مىآيند .
تعبير به « مختباء البعوض » اشاره به زندگى بسيارى حشرات در درون ساقه و پوست درختان است كه هم آنها را از حوادث مختلف حفظ مىكند و هم محلّى براى تغذيهء آنان است .
تعبير به « مغرز الأوراق . . . » نه اشاره به برگها است و نه شاخهها ؛ بلكه اشاره به محلّ خاصى است كه برگ به شاخه مىچسبد و ريشههاى آن در درون شاخه فرو مىرود و آن را در برابر وزش بادها و طوفانها حفظ مىكند و مسير آب و غذا براى برگ محسوب مىشود .
و تعبير به « محطّ الأمشاج . . . » اشاره به اين است كه نطفهء مرد از غدّههايى كه در درون وجود او است به حركت در مىآيد و هنگامى كه به رحم مىريزد با نطفهء زن تركيب مىشود و در قرارگاه خود جهت پرورش و تبديل به يك انسان كامل قرار مىگيرد . خداوند تمام اين مسير و چگونگى تركيب و محل نزول آن را دقيقا مىداند و نيز ممكن است « أمشاج » اشاره به تركيب نطفهء مرد از چند آب مختلف باشد كه در علم امروز ثابت شده است و هر يك از اين آبها به اندازهء معيّن براى هدف خاصّى با ديگرى تركيب مىگردد و نطفهء مرد را تشكيل مىدهد ، سپس به سوى قرارگاه رحم حركت مىكند .
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 184
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٨٤