بخش بيست و سوم
و مستقرّ ذوات الأجنحة بذرا شناخيب الجبال ، و تغزيد ذوات المنطق في دياجير الأوكار ، و ما أوعبته الأصداف ، و حضنت عليه أمواج البحار ، و ما غشيته سدفة ليل ، أو ذرّ عليه شارق نهار ، و ما اعتقبت عليه أطباق الدّياجير ، و سبحات النّور ؛ و أثر كلّ خطوة ، و حسّ كلّ حركة ، و رجع كلّ كلمة ، و تحريك كلّ شفة ، و مستقرّ كلّ نسمة ، و مثقال كلّ ذرّة ، و هماهم كلّ نفس هامّة ، و ما عليها من ثمر شجرة ، أو ساقط ورقة ؛ أو قرارة نطفة ، أو نقاعة دم و مضغة ، أو ناشئة خلق و سلالة ؛ لم يلحقه في ذلك كلفة ، و لا اعترضته في حفظ ما ابتدع من خلقه عارضة ، و لا اعتورته في تنفيذ الأمور و تدابير المخلوقين ملالة و لا فترة ، بل نفذهم علمه ، و أحصاهم عدده ، و وسعهم عدله ، و غمرهم فضله ، مع تقصيرهم عن كنه ما هو أهله .
ترجمه
خداوند ، از جايگاه پرندگان در قلّهء بلند كوهها ، و از نغمهء مرغان خواننده در آشيانههاى تاريك ، با خبر است . همچنين از لؤلؤهايى كه در دل صدفها پنهان شده و امواج دريا آنها را در دامن خويش پرورش داده است ، و آنچه تاريكى شب آن را فرا گرفته ، يا خورشيد به آن نور افشانده ، و آنچه ظلمتها و امواج نور يكى بعد از ديگرى آن را در بر مىگيرد ، و اثر هر گام و احساس هر گونه حركت و آهنگ هر سخن ، و جنبش هر لب ، و جايگاه هر انسان ، و وزن هر مورچه ، و نالهء هر صاحب