بخش بيستم
فلمّا مهد أرضه ، و أنفذ أمره ، اختار آدم ، عليه السّلام ، خيرة من خلقه ، و جعله أوّل جبلّته ، و أسكنه جنّته ، و أرغد فيها أكله ، و أوعز إليه فيما نهاه عنه ، و أعلمه أنّ في الإقدام عليه التّعرّض لمعصيته ، و المخاطرة بمنزلته ؛ فأقدم على ما نهاه عنه - موافاة لسابق علمه - فأهبطه بعد التّوبة ليعمر أرضه بنسله ، و ليقيم الحجّة به على عباده ، و لم يخلهم بعد أن قبضه ، ممّا يؤكّد عليهم حجّة ربوبيّته ، و يصل بينهم و بين معرفته ، بل تعاهدهم بالحجج على ألسن الخيرة من أنبيائه ، و متحمّلي ودائع رسالاته ، قرنا فقرنا ؛ حتّى تمّت بنبيّنا محمّد صلّى اللّه عليه و آله حجّته ، و بلغ المقطع عذره و نذره .
ترجمه
هنگامى كه ( خداوند ) زمين را آماده ساخت و فرمان خويش را ( در تمام جهات ) نافذ كرد ، آدم را از ميان تمام مخلوقاتش برگزيد ، و او را نخستين و برترين آفريده ، خويش قرار داد ؛ او را در بهشت خود ساكن كرد و غذاهاى فراوان و گوارا را در اختيارش نهاد و ( در عين حال ) قبلا از آنچه ممنوعش كرده بود وى را بر حذر داشت ، و آگاهش ساخت كه اقدام بر آن ( و تناول از درخت ممنوع ) سبب عصيان و نافرمانى او خواهد بود و مقام و منزلتش را به خطر خواهد افكند ! ولى آدم اقدام بر آن چيزى كه از آن نهى شده بود كرد و علم خداوند دربارهء او به وقوع پيوست ؛ به همين جهت ، او را پس از توبه از بهشت فرو فرستاد تا با كمك نسل خود زمين را