سو ، انسان را به علم و قدرت و حكمت خدا آشنا مىسازد و معرفت الهى را به او مىآموزد و از سوى ديگر ، حسّ شكرگزارى او را - كه خمير مايهء اطاعت و بندگى است - در او تحريك مىكند . اين همان چيزى است كه در جاى جاى آيات قرآن به چشم مىخورد و خداوند به هر مناسبتى از آن سخن مىگويد از جمله در سورهء نحل ، بعد از ذكر آفرينش آسمانها و زمين و چهارپايان و نزول باران از آسمان و پرورش درختان و زراعت و انواع ميوهها و گردش خورشيد و ماه و خلقت درياها با نعمتهاى بىشمارش مىفرمايد :
« وَ أَلْقى فِي الْأَرْضِ رَواسِيَ أَنْ تَمِيدَ بِكُمْ وَ أَنْهاراً وَ سُبُلًا لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ »
؛ خداوند در زمين كوههاى ثابت و محكمى افكند تا لرزش آن را در برابر شما بگيرد و نهرهايى آفريد و راههايى ايجاد كرد تا هدايت شويد و ( نيز ) علاماتى ( در كوهها و جادهها ) قرار داد و ( حتّى براى شب ) به وسيلهء ستارگان هدايت مىشوند » . « 1 »
هامش
( 1 ) سورهء نحل ، آيات 15 - 16 .