أرغد فيها أكله ، و أوعز « 1 » إليه فيما نهاه عنه ، و أعلمه أنّ في الإقدام عليه التّعرّض لمعصيته ، و المخاطرة بمنزلته ) .
آرى ، خداوند آدم عليه السّلام را در بهشت زمين ( باغى بسيار خرّم و سرسبز و پر از ميوهها از باغهاى روى زمين ) جاى داد و جملهء « فلمّا مهد أرضه » گواه روشن اين معناست .
سپس گفتنىها را به آدم گفت و امر و نهى خويش را به عنوان نخستين تكليف براى آدم بيان كرد و از عاقبت شوم نافرمانى او را با خبر ساخت .
گرچه در اين عبارت تصريح به شجرهء منهيّه ( درخت ممنوع ) نشده ، ولى به طور اشاره بيان گرديده است و اين همان چيزى است كه در آيات متعدّدى از قرآن مجيد ديده مىشود . از جمله مىفرمايد : «
« وَ لَقَدْ عَهِدْنا إِلى آدَمَ مِنْ قَبْلُ فَنَسِيَ وَ لَمْ نَجِدْ لَهُ عَزْماً »
؛ پيش از اين از آدم پيمان گرفته بوديم ، امّا او فراموش كرد و عزم استوارى براى او نيافتيم » . « 2 » در جاى ديگر مىفرمايد :
« وَ قُلْنا يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَ كُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونا مِنَ الظَّالِمِينَ »
؛ و گفتيم : اى آدم ! تو با همسرت در بهشت سكونت كن و از نعمتهاى آن از هر جا مىخواهيد گوارا بخوريد ؛ ولى نزديك اين درخت نشويد كه از ستمگران خواهيد شد ! » « 3 » سپس امام عليه السّلام در ادامهء اين سخن مىافزايد : « امّا آدم اقدام بر آن چيزى كه از آن نهى شده بود كرد ، و علم خداوند دربارهء او به وقوع پيوست » . ( فأقدم على ما نهاه عنه - موافاة لسابق علمه - ) .
ممكن است در ابتدا چنين به نظر رسد ، كه تعبير « موافاة لسابق علمه » نشان
هامش
( 1 ) « أوعز » از مادّهء « وعز » ( بر وزن وعظ ) به معناى پيشنهاد كردن كارى به ديگرى است .
( 2 ) سورهء طه ، آيهء 115 .
( 3 ) سورهء بقره ، آيهء 35 .