شانزده مرتبه در ثانيه مىباشد براى انسان قابل درك نيست ، همانطور كه آنچه بيش از بيست هزار مرتبه در ثانيه باشد شنيده نمىشود .
البتّه اين اعداد در همهء جانداران يكسان نيست . حيواناتى پيدا مىشوند كه حسّ شنوايى آنها از ما بيشتر است و صداهايى را مىشنوند كه طول موج آنها كمتر است ولى آنها نيز قادر به شنيدن همهء صداها نيستند و هر گاه طول موج آن از تعداد معيّنى پايينتر باشد براى آنها قابل درك نيست ، اين از يكسو .
از سوى ديگر ، هر گاه طول امواج بسيار شديد باشد ، ممكن است پردهء گوش آدمى را پاره كند و براى هميشه از نعمت شنوايى محروم گردد ، به همين دليل به هنگام آتش كردن بعضى از سلاحهاى پر صداى جديد ، نظاميان از آن دور مىشوند و جلوى گوشهاى خود را محكم مىگيرند ، مبادا به پردهء گوش آنها آسيب برسد .
از سوى سوم ، صدا هر قدر قوىّ باشد اگر انسان زياد از آن دور شود توان شنيدن آن را ندارد و به اين ترتيب حسّ شنوايى انسان و ساير جانداران از جهات متعدّدى ناتوان است . در گرداگرد ما آن قدر امواج صوتى وجود دارد كه ما از لحظهء تولّد تا مرگ ، از شنيدن آنها ناتوان و محروميم .
ولى سميع و شنوا بودن خداوند از طريق ابزار و آلات مادّى و جسمانى نيست ، سميع بودن خداوند گوشهاى از عليم بودن او است ، يعنى از تمام صداها آگاهى دارد و از همه ، به طور يكسان با خبر است ، صدايى او را آزار نمىدهد و چيزى از او دور و مخفى و پنهان نيست .
قرآن مجيد مىفرمايد :
« قالَ رَبِّي يَعْلَمُ الْقَوْلَ فِي السَّماءِ وَ الْأَرْضِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ »
، ( پيامبر ) گفت : پروردگارم همهء سخنان را - چه در آسمان باشد و چه در زمين - مىداند ، او شنوا و دانا است . » « 1 »
هامش
( 1 ) سورهء انبياء ، آيهء 4 .