و اندوه را شعار [ لباس زيرين ] و ترس از خدا را جلباب [ لباس رويين ] خود قرار داده است » ( فاستشعر الحزن ، و تجلبب الخوف ) .
« استشعر » از مادّهء « شعار » به معناى « لباس زيرين » است و قرار دادن حزن و اندوه ، به منزلهء لباس زيرين ، به اين معنا است كه اين گونه افراد با ايمان ، در درون خويش ، از ايّام گذشتهء عمر كه تلاش و كوشش كافى در اطاعت معبود نكردهاند ، اندوهگيناند ، اندوهى سازنده كه آنها را به حركتى جبران كننده در آينده وا مىدارد .
« تجلبب » از مادّهء « جلباب » به معناى « چادر » يا « لباس رويين » است و قرار دادن خوف و ترس را به منزلهء لباس رويين ، اشاره به اين است كه اين افراد مخلص و مؤمن ، پيوسته مراقب خويشاند و از اين بيم دارند كه لغزشهايى از آنها سرزند ، يا اعمالى انجام دهند كه نام آنها را از طومار « مخلصان » و « سعدا » حذف كند .
اين احتمال نيز وجود دارد كه غم و اندوهشان براى فراق محبوب و ترسشان از عدم وصال باشد .
سپس امام عليه السّلام به نتيجهء آن حزن و خوف سازنده پرداخته ، مىفرمايد : « در نتيجه ، چراغ هدايت در قلبش روشن شده و وسيله پذيرايى ، براى روزى را كه در پيش دارد ، ( روز مرگ و رستاخيز ) براى خود فراهم ساخته است » ( فزهر مصباح الهدى في قلبه ، و أعدّ القرى « 1 » ليومه النّازل به ) .
روشن شدن چراغ هدايت ، اشاره به تابش انوار معارف الهيّه بر آينهء قلب آنها است ، كه به مصداق :
« وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ يُعَلِّمُكُمُ اللَّهُ »
، تقوا را پيشه كنيد و خداوند به شما تعليم مىدهد » « 2 » ميوهء شيرينى است كه از اين درخت ، مىچينند .
تعبير به « قرى » كه به معناى « وسيلهء پذيرايى از ميهمان » است ، نشان مىدهد كه
هامش
( 1 ) « قرى » مصدر و اسم مصدر و به معناى چيزى است كه براى پذيرايى مهمان آماده مىكنند و لذا « مقراة » به ظرف بزرگى گفته مىشود كه طعام مهمان را در آن مىگذارند .
( 2 ) سورهء بقره ، آيهء 282 .