اوست ) و اين زهد و اخلاص ، او را از نابينايىها رهايى بخشيده و از زمرهء هواپرستان خارج ساخته است ، ( بدين سبب ) كليد درهاى هدايت و قفل درهاى ضلالت گرديده . » ( قد خلع سرابيل الشّهوات ، و تخلّى من الهموم إلّا همّا واحدا انفرد به ، فخرج من صفة العمى ، و مشاركة أهل الهوى ، و صار من مفاتيح أبواب الهدى ، و مغاليق أبواب الرّدى ) .
آرى ، رها كردن شهوات و دل مشغولىها و چشم دوختن به آن نقطهء واحدى كه مبدأ عالم هستى است ، سبب بينايى چشم جان انسان مىگردد و نه تنها رهرو راه حقّ مىشود ، كه رهبر ديگران مىگردد ، لطف الهى ، كليد درهاى هدايت را در دست او مىنهد و قفل درهاى جهنّم را به او مىسپارد ، كه نخستين را باز كند و ديگرى را ببندد .
در ادامهء اين سخن ، باز به شش وصف ديگر ، كه اوصاف پيشين را تكميل مىكند اشاره مىفرمايد و مىگويد : « ( اين بندهء خالص ) راه هدايت را با بصيرت دريافته ، و در آن گام نهاده و نشانههاى اين راه را به خوبى شناخته ، و از امواج متلاطم شهوات گذشته است و از ميان دستگيرههاى هدايت ، به مطمئنترين آنها چنگ زده و از رشتهها ( ى نجات ) به محكمترين آنها متمسّك شده است ، به همين دليل ، در مقام يقين به آنجا رسيده كه ( حقايق را ) همانند نور آفتاب مىبيند . » ( قد أبصر طريقه ، و سلك سبيله ، و عرف مناره ، و قطع غماره ، « 1 » و استمسك من العرى « 2 » بأوثقها ، و من الحبال بأمتنها ، فهو من اليقين على مثل ضوء الشّمس ) .
در واقع در صفات پيشين بيشتر روى جنبههاى عملى تكيه شده بود و در اينجا روى جنبههاى علمى و عقيدتى تكيه شده ، خارج شدن از صفت نابينايى و كنار زدن
هامش
( 1 ) « غمار » از مادّهء « غمر » ( بر وزن امر ) به معناى پوشاندن است و از آنجايى كه آب فراوان ، زمينهاى زيادى را مىپوشاند به آن « غمر » مىگويند كه جمع آن « غمار » است .
( 2 ) « عرى » جمع « عروه » به معناى دستگيره است .