بخش اوّل
عباد اللّه ! إنّ من أحبّ عباداللّه إليه عبدا أعانه اللّه على نفسه ، فاستشعر الحزن ، و تجلبب الخوف ، فزهر مصباح الهدى في قلبه ، و أعدّ القرى ليومه النّازل به ، فقرّب على نفسه البعيد ، و هوّن الشّديد . نظر فأبصر ( فاقصر ) ، و ذكر فاستكثر ، و ارتوى من عذب فرات سهّلت له موارده ، فشرب نهلا ، و سلك سبيلا جددا . قد خلع سرابيل الشّهوات ، و تخلّى من الهموم ، إلّا همّا واحدا انفرد به ، فخرج من صفة العمى ، و مشاركة أهل الهوى ، و صار من مفاتيح أبواب الهدى ، و مغاليق أبواب الرّدى . قد أبصر طريقه ، و سلك سبيله ، و عرف مناره ، و قطع غماره ، و استمسك من العرى بأوثقها ، و من الحبال بأمتنها ، فهو من اليقين على مثل ضوء الشّمس .
ترجمه
اى بندگان خدا ! از محبوبترين بندگان نزد خداوند ، كسى است كه او را در راه پيروزى بر ( هوسهاى سركش ) نفسش يارى كرده است ، از اين رو حزن و اندوه را شعار [ لباس زيرين ] و ترس از خدا را جلباب [ لباس رويين ] خود قرار داده است . در نتيجه ، چراغ هدايت ، در قلبش روشن شده و وسيلهء پذيرايى روزى را كه در پيش دارد ( روز مرگ و رستاخيز ) ، براى خود فراهم ساخته است .
او ، دور را براى خود نزديك و سختى را آسان نموده است ( با ديدهء حق بين ) نگاه كرده و ( حقايق هستى و عظمت پروردگار را ) ديده است ، به ياد خدا بوده و به همين