سعادت و خوشبختى يا با شقاوت و بدبختى فرا مىرسد بايد بهترين آمادگى را براى استقبال از او داشت » و إنّ قادما يقدم بالفوز أو الشّقوة لمستحقّ لأفضل العدّة روشن است كه منظور از « قادم » در اين جمله ، انسان است كه همچون مسافرى از منزلگاه دنيا ، به سوى سراى جاودان در حركت است و رهآوردى كه با خود دارد ، يا سعادت است يا شقاوت . چه بهتر كه بهترين زاد و توشه را با خود برگيرد ، تا بتواند در آن سرا سعادتمند وارد شود .
در واقع انسانها همچون مسافرانى هستند ، كه سفر درازى را در پيش دارند اگر زاد و توشهء خوبى همراه داشته باشند ، سلامت خود را در طول سفر حفظ كرده و پر نشاط و با طراوت به مقصد مىرسند ، و اگر زاد و توشهء بدى با خود داشته باشند بيمار و رنجور و ناتوان و بدبخت ، وارد آن سرا مىشوند .
جمعى از شارحان « قادم » را نيز به معناى مرگ و سرآمد عمر ، تفسير كردهاند كه يا با پيام سعادت وارد مىشود يا خبر ناگوار شقاوت ، و طبعا براى ورود او بايد بهترين آمادگى را داشت .
اين تفسير از آن جهت كه هماهنگ با مفهوم جملهء قبل ( و إنّ غائبا . . . ) مىباشد ، ترجيح دارد .
منظور از « أفضل العّدة » ( برترين آمادگى ) همان فراهم ساختن زاد و توشهء تقوا است كه در « قرآن مجيد » به عنوان « خير الزّاد » معرفى شده است
« وَ تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى »
« 1 » به همين دليل ، امام عليه السّلام در آخرين جملهء اين فراز ، به عنوان يك نتيجهگيرى چنين مىفرمايد : « حال كه چنين است در اين جهان ، از اين جهان ، براى خود زاد و توشهاى برگيريد كه فرداى قيامت خود را با آن حفظ كنيد . » فتزوّدوا في الدّنيا من الدّنيا ما تحرزون به أنفسكم غدا
هامش
( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 197 .