الكلام ، منظور از « اود » همان اعوجاج و كجى است و « لدد » به معناى خصومت است و اين تعبير از فصيحترين تعبيرات است . » سخن سيّد رضى - رضوان اللّه عليه - ممكن است اشاره به اين باشد كه در جملهء كوتاه « ماذا لقيت من أمّتك من الأود و اللّدد » مفاهيم گسترده و دقيقى نهفته شده است چرا كه « اود » در اصل به معناى خم شدن چيزى است كه ممكن است ، بر اثر بار سنگينى حاصل شود و « لدد » به معناى خصومتهاى شديدى است كه از سوى افراد كينهتوز و بىمنطق ، نسبت به كسى پيدا مىشود . در واقع نادانى و حماقت گروهى از امّت ، بارهايى از مشكلات و غم و اندوه بر دوش امام عليه السّلام نهاد ، بارهايى كه مىتوانست كمر هر انسانى را بشكند . و عداوت و كينهتوزى گروه ديگرى كه آگاهانه - به خاطر اين كه امام عليه السّلام تسليم هوا و هوسها و خواستههاى نامشروع آنها نشده بود - به دشمنى دامن زدند ، مشكلات بيشترى را براى امام عليه السّلام فراهم ساخت .
نتيجهء كار اين دو گروه به آنجا رسيد كه امام عليه السّلام آرزو مىكرد هر چه زودتر از ميان آنها برود و در جوار صدّيقين و شهدا و اولياء اللّه ، قرار گيرد .
نكتهها
1 - ياران على عليه السّلام
در اينكه ياران على عليه السّلام از سه گروه تشكيل مىشدند ، شكّى نيست . گروهى از آنان مخلصان و مؤمنان حقيقى و فداكار و جان بر كف بودند كه همچون پروانگان ، گرد شمع وجودش مىگشتند و چشم بر امر و گوش بر فرمان داشتند ، مانند « مالك اشتر » ها و « عمّار ياسر » ها و « رشيد هجرى » ها و « ميثم تمّار » ها و « كميل بن زياد » ها ، كه در ميان ياران امام عليه السّلام بسيار ممتازند ! گروه ديگرى نادان بودند ، كه نه مقام امام عليه السّلام را درك مىكردند و نه شرايط زمان و مكان را در نظر مىگرفتند ، نه از خطرات « معاويه » و حكومت او در « شام » آگاه