سرگرمىهاى دنيا است ، غافل كننده است .
در واقع ، در اين جملهء كوتاه كه در آغاز اين كلام آمده ، هم سخن از قيامت كبرا است و هم سخن از قيامت صغرا . و توجه به اين دو ، شنونده را آمادهء پذيرش سخنى كه بعد از آن آمده ، مىكند .
حضرت ، سپس اين جملهء كوتاه ، ولى بسيار پر معنا را بيان مىفرمايد : « سبكبار شويد تا به قافله برسيد ، « تخفّفوا تلحقوا » .
هنگامى كه قافلهاى به راه مىافتد و گروهى در آن شركت دارند ، با رسيدن به گردنههاى صعب العبور ، گرانباران وا مىمانند و از آنجا كه قافله ، نمىتواند براى مدّت طولانى ، به خاطر يك نفر يا چند نفر توقّف كند ، او را رها كرده ، خود مىروند .
چنين كسى ، طعمهء خوبى براى دزدان و راهزنان يا گرگان بيابان است ، ولى آنها كه سبكبارند ، در پيشاپيش قافله حركت مىكنند و زودتر از ديگران به منزل مىرسند .
انسانها ، در زندگى اين جهان ، مسافرانى هستند كه بار سفر بسته ، به سوى سرمنزل مقصود ( زندگى ابدى پس از مرگ ) پيش مىروند . آنها كه بار خود را از متاع دنيا سنگين كنند ، در فراز و نشيب زندگى مىمانند و طعمهء شيطان مىشوند ، ولى پارسايان و زاهدان ، سبكبال ، از تمام فراز و نشيبها بسرعت مىگذرند و به سعادت جاويدان مىرسند .
در خطبهء 204 - همان خطبهاى كه بارها و بارها « حضرت على عليه السّلام » براى اصحابش ايراد مىفرمود - نيز مىخوانيم : تجهّزوا - رحمكم اللّه - فقد نودي فيكم بالرّحيل و أقلّوا العرجة على الدّنيا . . . فإنّ أمامكم عقبة كؤودا و منازل مخوفة مهولة ، خداى ، شما را رحمت كند ! آمادهء حركت شديد كه نداى رحيل و كوچ كردن ، در ميان شما داده شده است . علاقهء به اقامت در دنيا را كم كنيد . . . كه گردنههاى سخت و دشوار و منزلگاههاى خوفناك در پيش داريد .
بعضى از شارحان نهج البلاغه ، انسانها را به مسافرانى تشبيه كردهاند كه در يك سفر دريايى ، گرفتار گردابها و امواج كوه پيكر مىشوند كه اگر كشتى خود را سبك
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 18
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص١٨