او را با قبول ننگ نگه دارد يا در خاك پنهانش كند ؟ چه بد حكم مىكنند ! » گاه ، در كشتن فرزندان ، به دختران قناعت نمىكردند و پسران خود را كه سرمايه زندگىشان محسوب مىشد ، به خاطر ترس از فقر ، مىكشتند . به همين دليل ، قرآن مجيد ، آنها را از اين كار نهى مىكند و در آيهء 31 سوره اسراء مىفرمايد : «
« وَ لا تَقْتُلُوا أَوْلادَكُمْ خَشْيَةَ إِمْلاقٍ نَحْنُ نَرْزُقُهُمْ وَ إِيَّاكُمْ »
، فرزندان خود را از ترس فقر به قتل نرسانيد ، ( زيرا ) ما آنها و شما را روزى مىدهيم .
حتّى گاه ، پدر ، فرزند را به بهانهء كوچكى مىكشت و گاه پسر ، پدر را و برادران ، برادر را . قطع رحم ، در شكل بسيار وحشتناكى ، در ميان آنها حكمفرما بود .
در پايان اين سخن ، با ذكر دو جمله ، مفاسد معنوى و مادى اجتماع آنها را خلاصه مىفرمايد و مىگويد : « بتها ، در ميان شما ، بر پا بود و گناهان ، سراسر وجودتان را فرا گرفته بود ، الأصنام فيكم منصوبة و الآثام بكم معصوبة » .
تعبير « منصوبة » گويا ، اشاره به اين نكته است كه آنها ، نه تنها از بت پرستى شرم نداشتند ، بلكه به آن افتخار مىكردند و در گوشه و كنار جامعهء خود ، بتها را برپا داشته بودند .
معصوبة ، از مادّه « عصب » ( رشتهاى كه استخوانها و عضلات را به هم پيوند مىدهد ) گرفته شده و در اينجا ، اشاره است به انواع گناهانى مانند خونريزى و آدم كشى و قطع رحم و تجاوز به نواميس و غارت اموال و آلودگى به قمار و شراب و فحشاء و . . . كه تمام وجود عرب جاهلى را فرا گرفته بود .
به اين ترتيب ، امام عليه السّلام در اين جملههاى كوتاه ، اشاره به انحرافات عقيدتى و اخلاقى و مشكلات اقتصادى و عاطفى جامعه آنها كرده و انحطاط آنها را در اين چهار محور بيان مىفرمايد كه هر كدام ، داستان مفصّل و ويژهاى دارد .