فلا يزيدك الله بذلك الّا فقراء »
حاصل آن كه مخور بوسيله ما مال مردم را كه خداى تعالى نيفزايد به اين كسبت براى تو جز فقر و پريشانى را ، و شيخ كشى در رجال خود روايت كرده از قاسم بن عوف كه امام زين العابدين ( عليه السلام ) به او فرمودند :
« و ايّاك ان تَسْتَاكِل بنا فيزيدك الله فقرا » . . .
مرحوم آخوند ملامحمد صالح
مازندرانى و غير او در شرح اين كلام . . . چنين ذكر كردند كه مراد كسى است كه علم را آلت قرار مىدهد از براى خوردن اموال مردم و آن را سرمايه مىكند كه به آن كسب كند و وسعت دهد در معاش خود . « 1 »
در جاى ديگر چنين گويد : ثقة الاسلام كلينى در جامع كافى در باب « المستاكل بعلمه و المباهى به » روايت نموده از ابى عبدالله الصادق ( عليه السلام ) كه
فرمود « مَنْ اراد الحديث لمنفعة الدنيا لم يكن له فى الاخرة نصيب و مَنْ اراد به الاخرة اعطاه الله خير الدنيا و الآخرة » :
« هر كس قصد كند از حديث يعنى از ياد گرفتن و نقل آن از براى ديگران ، منفعت دنيوى را ، كه بوسيله آن مالى بدست آرد ، براى او در آخرت حظ و نصيبى نخواهد بود و هر كه قصد كند از تعليم و تعلّم آن ، خير آخرت را ، خداوند به او عطا مىفرمايد خير دنيا و آخرت را » .
و نيز فقره اول را در آنجا از آن جناب به سند ديگر روايت كرده و شيخ فقيه محمدبن ادريس حلّى در كتاب سرائر از كتاب ابى القاسم جعفربن محمد بن قولويه نقل كرده كه : او از جناب ابوذر روايت كرده كه فرمود :
« مَنْ تَعَلّم علما من عِلم الاخرة يريد به عرضا من عرض الدنيا لم يجد ريح الجنة » :
« هر كه بياموزد علمى از علوم آخرت را و غرض او از آن ياد گرفتن ، تحصيل متاعى باشد از متاعهاى دنيا ، بوى بهشت را احساس نخواهد كرد » و شيخ ابن ابى جمهور احسائى در كتاب غوالى اللئالى روايت كرده از اميرالمؤمنين ( عليه السلام ) كه رسول خدا
هامش
( 1 ) . لؤلؤ و مرجان ، صفحه 15 و 14 .