وتجافى به عن فِراشِه ، فَبِاولئك يدفَعُ الله العزيز الجَبّارُ البلاء و باولئك يُديلُ الله منَ الاعداء و باولئك يَنزل الله الغيث من السماء فوالله لهؤلاء فى قُرّاء القرآن أَعَزّ مِنَ الكبريت الاحمَر » . « 1 »
امام باقر ( عليه السلام ) فرمود : « قرآن خوانان سه گروهاند : يكى آنكه قرآن خواند و آن را سرمايه كسب خود كند و پادشاهان را با آن بدوشد و به مردم بزرگى بفروشد . و ديگر مردى است كه قرآن را بخواند و حدود آن را نگهدارى كند ولى حدود آن را ضايع سازد و آن را چون قدح ( جام آب ) نگهدارى كند . خداوند امثال اينان را در قرآن خوانان زياد نكند . و ديگرى مردى است كه قرآن خواند و داروى قرآن را بر دل دردمندش نهد و براى ( خواندن و به كار بستن و دقت در معانيش ) شب زندهدارى كند و روزش را به تشنگى سپرى نمايد و در محلهاى نمازش به قيام ايستد و از بستر خواب به خاطر آن دورى گزيند و به خاطر همين گروه است كه خداوند عزيز و جبار بلا را بگرداند و به بركت ايشان است خداوند دشمنان را بازدارد و به سبب آنان است كه خداى عزوجل از آسمان باران فرستد ، پس به خدا سوگند اينها در ميان قرآن خوانان از كبريت احمر كميابترند » .
در روايتى ديگر از رسول گرامى چنين آمده است : « كسى كه ياد گيرد قرآن را و عمل به آن نكند و عوض آن اختيار كند حبّ دنيا و زينت آن را ، مستوجب غضب خدا شود ، و در درجه يهود و نصارى است كه كتاب خدا را پشت سرشان انداختند .
و كسى كه قرائت قرآن كند و قصد سُمعه و خودنمائى داشته باشد و بوسيله آن دنيا را طلب كند ملاقات كند خدا را در روز قيامت در صورتى كه روى او استخوان بىگوشت است و قرآن به پشت گردن او زند تا او را داخل آتش كند بيفتد در آن با آنها كه افتادند .
هامش
( 1 ) . كافى ، جلد 2 ، كتاب فضل القرآن ، باب النوادر ، حديث 1 .