كسى كه بتواند مانند پرهيزگاران قرآن بخواند ، بزرگترين نعمت به او عطا شده است ، و شايد اين نوع قارى مراد پيامبر باشد كه فرمود :
« من قرأ القران ثمّ رأى انّ احداً اوُتِىَ افْضَل مما اوُتِى فقد استصغَر ما عظّمه الله » :
« اگر كسى قرآن بخواند ( به بالاترين نعمت اهلى دست يافته است ) و اعتقاد پيدا كند كه به ديگرى بيشتر نعمت اعطا شده است او آنچه را كه خداوند عظيم و بزرگ شمرده ، كوچك شمرده است » « 1 » يعنى خداوند قرآن خواندن را نعمت بسيار عظيم دانسته بطورى كه بالاتر از آن نعمتى نيست اگر كسى آن را كوچك شمارد ، نعمت بزرگ خدا را كوچك شمرده است .
اين برنامه متّقين مَحَكى براى شناختن خود ماست ، آيا ما هم در موقع تلاوت آيات الهى يا شنيدن آن چنين هستيم ؟ آيا در موقع شنيدن آيات عذاب تفكّرى نسبت به قيامت داريم ؟ آيا به مقام عين اليقين رسيدهايم ، كه اين گونه بهشت و جهنم را ببينيم ، و صداها را بشنويم ؟ معنى اينكه در روايت مىگويد وقتى به : « يا ايها الناس و يا ايها الذين آمنوا » رسيديد لبيك گوئيد ، چيست ؟ آيا غير از اين است كه طرف خطاب من هستم ؟ آيا غير از اين است كه آيا بشارت و بهشت و تخويف و جهنّم را شنيدم ، آيا شنيدن مسئوليتآور نيست ؟ تا خود را متّصف به اوصاف اهل بهشت ، و از اوصاف اهل آتش دور كنيم آيا همين مقدار كافى است كه : وقتى آيات بهشت و جنهم را شنيديم ، لفظاً درخواست نعمتهاى بهشت و دورى از عذاب كنيم ؟ ! نه هرگز ، حاشا و كلّا كه چنين باشد . بلكه بايد عملا همچنين كنيم ، بايد عمل خود را بر عمل بهشتيان منطبق كرده ، و هر چه بيشتر از عمل اهل
نار تبرّى و دورى جوئيم ، خداوند ما را در اين راه ثابتقدم گرداند ، و توفيق تدّبر و تفكّر در آيات خودش را به ما عنايت فرمايد .
هامش
( 1 ) . شرح نهجالبلاغه ابن ابى الحديد ، جلد 10 - 9 ، صفحه 143 .