پس با وجود اين عذابها و عقوبتها كه حقيقتش بر ما پوشيده است ، اهل معرفت حق دارند ، با خواندن قرآن و اين آيات عذاب پير شوند ، و عجب است كه ما مىخوانيم ولى هيچ تغييرى در حالمان پيدا نمىشود ، گويا قلوب ما از سنگ هم سختتر شده است ! ( كالحِجارَةِ او اشدّ قَسْوة ) « 1 » .
مرحوم خوئى در منهاج البراعة « 2 » در ذيل اين فقره از آيه آورده كه خطمشى قرائت كنندگان قرآن را مشخص مىكند .
1 - امام صادق ( عليه السلام ) فرمودند :
« ينبغى للعبد اذا صلّى ان يُرتّل فى قرائته فاذا مَرّ بآية فيها ذكر الجنّة و ذكر النار سأل الله الجنة و تَعَوّذ بالله مِنَ النار و اذا مَرّ بِيا ايّها الناس و يا ايها الذين آمنوا يقول لبّيك ربّنا » :
« سزاوار است براى عبدى كه در مقابل مولاى خود به نماز مىايستد ، ترتيل را در قرائت آيات رعايت كند و وقتى مرور به آيهاى كرد كه در آن ذكر بهشت و ذكر آتش است ، از خدا بهشت را طلب كند و پناه به خدا برد از آتش و وقتى « يا ايها الناس و يا ايها الذين آمنوا » را قرائت كرد بگويد لبيك ربّنا » .
2 - روايت دوم تقريباً به همين مضمون از امام صادق ( عليه السلام ) است : « سزاوار است براى كسى كه قرآن مىخواند وقتى به آيهاى كه در آن طلب و درخواست يا ترس و خوف است رسيد ، طلب كند ، در آن وقت بهترين چيزى را كه اميد دارد ، و طلب كند عافيت و رهائى از آتش و عذاب را » .
3 - زُهرى در حديثى گويد :
« كان على بن الحسين ( عليه السلام ) اذا قَرَءَ مالك « ملك » يوم الدين يُكرّرها حتّى كاد انْ يموت » :
« امام سجاد ( عليه السلام ) وقتى در نماز به ( مالك يوم الدين ) مىرسيد آنقدر تكرار مىكرد به طورى كه نزديك بود جان از بدنش مفارقت كند » .
هامش
( 1 ) . سوره بقره ، آيه 74 .
( 2 ) . منهاج البراعة ، جلد 12 ، صفحه 126 ، دو حديث اول را از طريق صاحب وسائل و سومى را از طريق كلينى نقل كرده است .