و به همين معنا اشاره دارد كلام رسول گرامى اسلام ( صلى الله عليه وآله )
« تحفة المؤمن في الدنيا الفقر » :
« هديه مؤمن در دنيا فقر است » .
در روايت است كه خداوند روز قيامت به چنين افراد به ظاهر فقير مىفرمايد : اى بنده من دنيا را به تو ندادم نه از اين جهت بود كه دنيا به تو حيف بود ؛ بلكه از آن بود كه تو به دنيا حيف بودى ، گاهى هم كه دعاى تو را اجابت نمىكردم ، براى اين بود كه دوست داشتم ناله تو را بشنوم ، و از ناله و توجه تو به خود خشنود و مسرور گردم .
دنيات ندادم نه از خوارى تست * كونين فداى يك نفس زارى تست
هر چند دعا كنى اجابت نكنم * زيرا كه مرا محبت زارى تست
اگر بگوئيم حقيقى را خداوند بارى تعالى به چنين پرهيزكارانى در اثر قناعت عطا فرموده سخن به گزاف نگفتهايم .
اگرت سلطنت فقر ببخشند ايدل * كمترين ملك تو از ماه بود تا ماهى
خشت زير سر و بر تارك هفت اختر پاى * دست قدرت نگر و منصب صاحبخانى
پرهيزكاران در اثر تعالى روح در برابر كسى كه آنها را فقير انگاشته ، و مالى بخواهد بخشد با حالتى متكبّرانه برخورد مىكنند . در روايتى آمده كه حضرت على ( عليه السلام ) به حضرت خضر ( عليه السلام ) رسيده از ايشان سؤال فرمودند : « بهترين اعمال چيست » ؟ گفت : « بذل اغنياء بر فقراء و كمك كردن به آنها ، براى رضاى خدا » ، مولى فرمودند : « از آن بهتر ناز و تكبّر فقراء است بر اغنياء به خاطر وثوق و اطمينانى كه به خدا دارند » ، خضر ( عليه السلام ) در جواب گفت : « اين كلامى است كه بايد با نور بر صفحه رخسار حور نوشت » .