قابل ذكر است كه بعضى از اساتيد تعلّق به عزّ قدس را در مناجات شعبانيه « 1 » به همين مقام فناء تفسير مىكردند
« الهى هَبْ لى كَمالَ الانْقِطاعِ الَيك وانِرْ ابْصْارَ قُلوُبنا بِضياء نَظَرها اليك حَتّى تَخْرقَ ابْصارُ القلوبِ حُجُبَ النّور فَتَصِلَ الَى مَعْدِن العظمةِ و تَصيرَ ارواحُنا مُعَلَّقَةً بِعَزِّ قُدسِك » :
« معبودا به من ببخش كمال دل دادن به درگاهت را و پرتو دِه ديده دل ما را بتابش نظر خود به آن ، تا بر دَرَد ديدههاى دِل پردههاى نور را و برسد به سرچشمه عظمت و بگردد ارواح ما آويزان بعزّ قُدست ( و فانى در تو شود ) » .
سپس مرحوم نراقى اشاره به مطالب ارزندهاى مىكند كه ما خلاصه ترجمه آن را مىآوريم : شكّى نيست كه يقين خالى از اوهام و شكوك اگرچه مرتبه اول يقين باشد ، با مجرد فكر و استدلال حاصل نشده ، بلكه متوقف بر مجاهدات و رياضات است ، تا نفس به مرحله تجرد تام رسيده ، و حقايق اشياء عقلى در نفس منعكس شود ، انعكاس يك صورت در آينه متوقف است بر تماميت جوهره آئينه ، عدم كدورات و زنگار بر آن ، مقابله آينه با اشياء و رفع حجابها و موانع از بين و اطلاع بر جهتى كه در آن صور مطلوبه قرار دارد .
هامش
( 1 ) . - مناجات شعبانيه را مرحوم شيخ عباس قمى در اعمال مشتركه ماه شعبان در مفاتيحالجنان آورده است ، اين مناجات را ابن خالويه نقل كرده و گفته اين مناجات را اميرالمؤمنين على عليهالسّلام و فرزندانشان ( 11 امام ديگر ) در ماه شعبان مىخواندند ، اول اين مناجات با اين عبارت شروع مىشود ( اللهم صل على محمد و آل محمد واسمع دُعائى اذا دَعوتُك واسمع ندائى اذا ناديتُك الخ ) ، خواندن اين مناجات كه داراى مفاهيم بسيار عميق و بلندى است در همه وقت براى همه توصيه شده است .