[ فُرُش : ]
« مُتَّكِئينَ عَلى فُرُشِ »
« فُرُش » از مادّهء « فَرش » جمع « فراش » در اصل به معناى هر گونه فرش يا بسترى است كه مىگسترانند ، و به همين تناسب گاه به عنوان كنايه از همسر به كار مىرود ( خواه مرد باشد يا زن ) . بعضى نيز « فُرُش » را به معناى حقيقى ( نه به معناى كنايى ) تفسير كردهاند ، و آن را اشاره به فرشها و بسترهاى بسيار گرانبها و پر ارزش بهشت دانستهاند ، ولى در اين صورت ، ارتباط آيات بعد كه حكايت از حوريان و همسران بهشتى مىكند ، از آن قطع مىشود . « 1 »
[ فُرُط : ]
« وَ كَانَ أَمْرُهُ فُرُطاً »
« فُرُط » به معناى تجاوز از حدّ است ، و هر چيزى كه از حدّ خود خارج بشود و به اسراف متوجّه گردد ، به آن « فُرُط » مىگويند . « 2 »
[ فَرَّطْتُم : ]
« مِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُمْ »
« فَرَّطْتُم » از مادّهء « تفريط » در اصل از « فروط » ( بر وزن شروط ) به معناى مقدم شدن است ، هنگامى كه به باب تفعيل در آيد به معناى
هامش
( 1 ) . رحمن ، آيهء 54 ؛ واقعه ، آيهء 34 ( ج 23 ، صفحات 177 ، 233 )
( 2 ) . كهف ، آيهء 28 ( ج 12 ، ص 456 )