تأكيد دارند . آيات و روايات فراوانى در اين مورد وجود دارد :
إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ وَ ما هُوَ بِالْهَزْلِ ؛
« 1 » قرآن سخنى فاصل و بيانگر حق و باطل است و شوخى نيست [ كه با مرور زمان كهنه و فرسوده شود ] .
وَ إِنَّهُ لَكِتابٌ عَزِيزٌ لا يَأْتِيهِ الْباطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَ لا مِنْ خَلْفِهِ ؛
« 2 » قرآن كتاب عزيز و پيروز است كه بطلان هرگز به آن راه ندارد ، نه در حال و نه در آينده .
امام رضا عليه السلام در اين باره فرمود :
خداوند قرآن را براى زمان خاص و يا قوم و ملّت مخصوصى قرار نداد ، بلكه در هر زمان و براى همهء ملّتها و امّتها ، تا قيامت نو و تازگى دارد . « 3 »
مرحوم علّامه اين مسأله را در كتاب ارزندهء قرآن در اسلام بيان كرده است . « 4 »
7 . كتاب علم و حكمت
قرآن از دو نظر كتاب علم و حكمت است ؛ در قرآن اكثر علوم و بلكه تمام علمهايى كه به حال بشر سودمند است ، بسيار كوتاه و در عين حال ساده و روشن آمده و به آنها اشاره شده و انسان به بهرهبردارى و استفادهء حداكثر از آن علوم تشويق و دعوت شده است . علومى همچون : علم كلام و عقايد و معارف الهيه و جهانبينى علمى ، علم علّت و معلوليت ( حكمت و فلسفه ) ، علوم انسانى و انسانشناسى ، علوم طبيعى و جهانشناسى ، كيفيت خلقت انسان و جهان ، راز هستى و آفرينش ، علوم اقتصادى و حقوقى ، زمينشناسى ، هيئت و ستارهشناسى و كرات آسمانى ، جاذبهء عمومى ، علوم اقتصادى و حقوقى و بهداشتى ، روانشناسى و جامعهشناسى ، اخلاق و ادب و تربيت . قرآن به طرح اين علوم بهطور خشك و فرمولى اكتفا نمىكند و به آنها اصالت نمىدهد ، بلكه از طرح آنها نتيجهگيرى فكرى ، معنوى و اخلاقى مىكند و انسان را به سوى خدا و آفرينندهء پديدهها و صاحب اصلى اين علوم متوجه مىسازد و تقوا و اخلاق و معنويت و هدايت و خدا و ايمان را اصل قرار مىدهد .
هامش
( 1 ) . طارق ( 86 ) آيه 13 - 14
( 2 ) . فصلت ( 41 ) آيهء 41 - 42
( 3 ) . بحارالانوار ، ج 89 ، ص 15
( 4 ) . قرآن در اسلام ، ص 28