آسيبهايى كه در جنگ احد - روزى كه آن دو گروه به مصاف هم رفتند - به شما رسيد به اذن خدا بود ، تا آنچه را كه بايد انجام شود به انجام رساند و تا مؤمنان را مشخص سازد . ( 166 )
و تا كسانى را كه نفاق پيشه نمودند مشخص كند . به منافقان گفته شد : بياييد در راه خدا بجنگيد يا دستكم از هستى خود دفاع كنيد ، گفتند : اگر مىدانستيم كه جنگى رخ مىدهد ، حتما در پى شما مىآمديم . آنان روزى كه چنين گفتند به كفر نزديكتر بودند تا به ايمان . به زبانشان چيزهايى مىگويند كه در دلشان نيست و خداوند به آنچه نهان مىدارند داناتر است . ( 167 )
همان كسانىكه برجاى نشستند و به سوى كارزار بيرون نرفتند و دربارهء برادرانشان كه در راه خدا كشته شدند گفتند : اگر از ما پيروى مىكردند و در اينجا مىماندند كشته نمىشدند . به آنان بگو : اگر راست مىگوييد ، مرگ را از خويشتن دور كنيد . ( 168 )
و كسانى را كه در راه خدا كشته شدهاند مرده مپندار ، بلكه آنان زندهاند و نزد پروردگارشان از نعمتهاى بهشت به آنان روزى مىدهند . ( 169 )
به آنچه خدا از فضل خود به آنان داده است شادمانند ، و براى آن مؤمنان راستينى كه پس از آنانند و هنوز به ايشان نپيوستهاند مسرورند كه ترسى آنان را فرانمىگيرد و اندوهگين نمىشوند . ( 170 )
به نعمت و فضلى كه از جانب خداست و اينكه خدا پاداش مؤمنان را تباه نمىكند شادمانند . ( 171 )
كسانىكه پس از آسيب رسيدن به آنان در جنگ احد ، دعوت خدا و پيامبر را اجابت كردند و به جنگى ديگر رهسپار شدند ، براى نيكوكاران و تقواپيشگانشان پاداشى بزرگ خواهد بود . ( 172 )
همانان كه آن مردم ( مزدوران دشمن ) به ايشان گفتند : مشركان براى پيكار با شما گرد آمدهاند ، از آنان بترسيد .
ولى اين خبر آنان را ايمان بيفزود و گفتند : خدا ما را بس است و او نيكو كارگزارى است . ( 173 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 72
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٧٢