موسم حج ماههايى معيّن ( شوّال ، ذى القعده و ذى الحجّه ) است .
پس هركه در اين ماهها با بستن احرام ، انجام حج را بر خود واجب كند ، بداند كه در اثناى حج آميزش با زنان و دروغ گفتن و سوگند خوردن به نام خدا روا نيست ، و هركار نيكى كه انجام مىدهيد خدا آن را مىداند . و بر شماست كه توشه برگيريد ، و بهترين توشه پرهيزگارى است ، و از من اى خردمندان پروا كنيد . ( 197 )
بر شما گناهى نيست كه در دوران حج از راه دادوستد در طلب رزقى كه آن بخششى از جانب پروردگار شماست برآييد ؛ و چون از عرفات - پس از وقوف در آن - كوچ كرديد ، در مشعر الحرام وقوف نماييد و خدا را ياد كنيد آنگونه كه او شما را راه نموده است يادش كنيد ، كه قطعا شما پيش از اين از گمگشتگان بوديد . ( 198 )
وانگهى شما ساكنان حرم نيز بايد از عرفات ، از همانجا كه ساير مردم كوچ مىكنند كوچ كنيد و از خدا آمرزش گناهانتان را بخواهيد كه خدا آمرزنده و مهربان است . ( 199 )
و هنگامى كه مناسك حج خود را به جاى آورديد ، خدا را آنگونه كه پدرانتان را پس از انجام حج ياد مىكنيد ، بلكه بيشتر و بهتر ، ياد كنيد . برخى از مردم دنياطلبانى هستند كه مىگويند : پروردگارا ، در دنيا به ما بهرهها عطا كن . آنان در آخرت هيچ بهرهاى ندارند . ( 200 )
و برخى از مردم آخرتطلبانى هستند كه مىگويند : پروردگارا ، در دنيا به ما بهرهاى نيكو كه خوشايند توست و در آخرت نيز بهرهاى نيكو كه خود مىپسندى عطا فرما و ما را از عذاب آتش دوزخ نگاه دار . ( 201 )
اينانند كه از آنچه فراهم آوردهاند بهرهاى [ وافر ] خواهند داشت ، و خدا كارها را به سرعت - همانگاه كه انجام مىشود - حسابرسى مىكند . ( 202 )
ترجمه قرآن كريم بر اساس الميزان ( فارسى ) — صفحة 31
مساهمون: سيد محمد رضا صفوى
ص٣١