اسلام ، بر مىانگيخت . بخصوص كه سيد دريافته بود ، آل بويه ، اعتقاد و ايمانى به خلافت عباسيان ندارند ، بلكه براى حفظ قدرت خود ، در ميان دولتهاى كوچك و متعدد شرق بغداد ، و گسترش نفوذ خويش در ميان اهل سنت كه اكثريت مجتمع اسلامى را تشكيل مىدادند ، و حفظ توازن قدرت ميان فاطميان و عباسيان ، خليفگان عباسى را نگاه داشتهاند ، و به عنوان ابزار و وسيلهاى در دست خود ، به هر شكلى بخواهند مىگردانند . عوامل ديگرى هم ، در اين ميانه بر سيّد رضى ، مؤثر واقع شدند ، سيّد در ده سالگى به سرودن اشعارى دست مىزند كه با اشعار بزرگان مشهور شعر آن روزگار برابرى مىكند ، داراى هوشى سرشار و نبوغى بيمانند است ، به گونهاى كه استادان خود را به شگفتى وا مىدارد ، و در هفده سالگى ، از سوى پدر و امير بويه و خليفه ، به مقام والاى نقابت نائل مىگردد كه در شأن و منزلت ، كمتر از خلافت اگر باشد ، از امارت و وزارت ، حد اقل در نظر خود سيّد رضى و بسيارى ديگر از بزرگان و دولتمردان ، كمتر نيست ، و از احترام و بزرگداشت دانشمندان و قاضيان و اميران دولت عباسى ، اميران آل حمدان و خلفاى فاطمى نيز برخوردار است . چرا كسى مانند او چشم به خلافت جدّش ندوزد ، و خواستار بازگردانيدن حقوق غصب شدهء پدران خود از امامان ، نباشد .
حنا الفاخورى مىگويد :
نزديك شدنش به وزرا و ملوك ، براى منافع مادى نبود ، بلكه بدان سبب بود كه مىخواست بدين طريق ، در مشكلات سياسى به عنوان مردى صاحب اهميت شركت داشته باشد ، يا حتى طمع در آن داشت كه روزى بر تخت خلافت اسلامى فرا رود . در اين راه به موفقيتهايى هم نائل آمد . چنان كه توانست ميان حجاز و عراق ، و ايران و عراق ، و شام و عراق ارتباطهايى برقرار كند . « 1 »
هامش
( 1 ) . تاريخ ادبيات زبان عربى ، ص 491 .