ديوان مظالم و رسيدگى به دادخواهيهايى كه ديگر قاضيان نتوانستهاند در بارهء آنها حكم دهند ] و حج با مردم [ امير و سرپرست حاجيان بودن ] نيز بر عهدهء او بود . سپس همهء اين وظايف را ، در سال 380 ، به فرزندش همين ابو الحسن داد . وى هم قصيدهاى در تهنيت به پدر گفته ، در برابر واگذاشتن بيشتر اين كارها بر عهدهء او ، از پدر سپاسگزارى مىكند « 1 » .
طه عبد الرءوف سعد مىنويسد :
خليفه الطائع نقابت طالبيان و نظارت در امور مساجد بغداد ، و جانشينى پدرش را براى نظارت بر ديوان مظالم ، و سرپرستى امور حج را بر عهدهء او گذاشت ، ليكن چهار سال پس از آن وى را از آنها عفو كرد ، و چهار سال پس از آن ، بهاء الدولهء بويه او را به عنوان جانشين خودش در بغداد تعيين كرد ، و لقبى را كه بدان معروف بود ، يعنى « الشريف الجليل » ، به وى خلعت داد . و در سال 1007 م [ 397 ه . ق ] نقابت طالبيان و امارت حج و لقب « الرضي ذا الحسبين » را به وى اعطا كرد . در سال 1010 م [ 400 ه . ق ] سيد از نقابت استعفا داد و پذيرفته شد . به لقب « الشريف الاجل » او را ملقب ساخت ، و در سال 1012 م [ 403 ه . ق ] نقابت طالبيان سراسر كشور را بر عهدهء او گذاشت . « 2 » سيد رضى ، علاوه بر منصبهاى ياد شده ، فرمانروايى بر حرمين يعنى مكه و مدينه را هم بر عهده داشت ، و بيشتر « حجازيات » يا غزليات خود را در آن سرزمين سروده است . به همين جهت آن اشعار رنگ بدوى دارد .
خلافت بر حرمين در روزگار خليفهء عباسى القادر باللّه به وى اعطا شد .
شرايط خانوادگى و اجتماعى و سياسى سيد رضى را به داشتن همتى بلند و هدفى و الا در سطح خلافت ، بالاترين مقام آن روز جهان
هامش
( 1 ) . يتيمة الدهر ، ج 3 ، ص 155 .
( 2 ) . مقدمهء كتاب المجازات النبويه ، نوشتهء سيد رضى ، ص 14 .