يعنى از راه دهان ، حرام است و روزه را باطل مىكند و باعث قضا و كفّاره - هر دو - مىشود .
و امّا چيزهايى كه خوردن و آشاميدن آنها متعارف نيست ، مانند سنگ و خاك و چوب و زغال و گچ و آبى كه از گياهها فشرده شود و همچنين خوردن و آشاميدن به طريقى كه متعارف نيست ، مثل اينكه چيزى در دماغ يا گوش بچكاند و در حلق داخل شود ، يا سوراخى در بالاى سينه حاصل شود و از اينجا چيزى داخل معده نمايند ، پس در حرام بودن آنها و باطل شدن روزه خلاف است .
و اقوى آن است كه خوردن و آشاميدن به طريق متعارف حرام است - خواه چيزى را بخورد و بياشامد كه خوردن و آشاميدن آن متعارف نباشد ، يا چيزى را بخورد و بياشامد كه خوردن و آشاميدن آن متعارف باشد - و باعث بطلان روزه مىشود و قضا و كفّاره واجب مىشود .
و امّا در خوردن و آشاميدن به طريق غير متعارف ، پس محلّ اشكال است و احوط آن است كه از آن نيز اجتناب شود و اگر بكند ، قضا و كفّاره به عمل آورد .
سيم : جماع كردن است
و جماع هرگاه در قبل زن باشد ، باعث بطلان روزه است و موجب قضا و كفّاره است ، مطلقا ؛ خواه با زن خود باشد يا اجنبى و خواه انزال بشود يا نه . همچنين هرگاه جماع در دبر زن بشود ؛ خواه انزال بشود يا نه ، بنا بر اقوى .
و در جماع در دبر مرد يا در فرج حيوان با انزال ، شكّى نيست كه باعث بطلان روزه و وجوب قضا و كفّاره است ، امّا بدون انزال ، در آنها خلاف است و مشهور آن است كه باعث بطلان روزه و وجوب قضا و كفّاره است و اين احوط است .
چهارم : استمناء است
يعنى طلب حصول منى كردن با بيرون آمدن منى است . و آن باعث بطلان روزه و وجوب قضا و كفّاره است ، مطلقا ؛ خواه استمنا به دست بازى و ملاعبه باشد ، يا آنكه به دست خود يا عضوى ديگر ، يا به نگاه كردن يا غير اينها .