و همچنين داخل دروغ بر خدا و رسول صلّى اللّه عليه و آله است هرگاه تفسير بكند آيهاى از آيات ، يا فقرهاى از دعا را كه خلاف واقع باشد ، يا يقين شرعى به صحّت آن نداشته باشد .
هفتم : قى كردن ، هرگاه عمدا باشد
و در حكم آن خلاف است و مشهور آن است كه موجب بطلان صوم و وجوب قضا است ، امّا باعث وجوب كفّاره نمىشود « 1 » . و بعضى گفتهاند كه حرام است ، امّا باعث بطلان روزه نمىشود « 2 » . و بعضى ديگر گفتهاند كه باعث بطلان روزه و وجوب قضا و كفّاره - هر دو - مىشود « 3 » . و اين قول خالى از قوّتى نيست .
و هرگاه چيزى از آن را عمدا فرو برد ، بدون شبهه قضا و كفّاره بر آن لازم مىشود .
و هرگاه شخصى را بىاختيار قى دست دهد ، هيچ يك از قضا و كفّاره بر آن لازم نمىشود و روزهء آن صحيح است ، به شرطى كه چيزى از آن را عمدا به حلق برنگرداند ، كه اگر عمدا چيزى را برگرداند ، روزهء او باطل است و قضا و كفّاره لازم است .
قسم دويم امورى كه روزه را باطل مىكند ، امّا باعث قضاى تنها مىشود و باعث كفّاره نمىشود
، چهار چيز است :
اول : خوابيدن جنب تا صبح در خواب دويم يا بيشتر ،
با وجود قصد غسل و ممكن بودن بيدار شدن آن عرفا و عادة .
هامش
( 1 ) . اين قول را محدّث بحرانى در الحدائق الناضرة 13 : 147 ، به اكثر نسبت داده و محقّق خوانسارى در مشارق الشموس : 410 ، بر آن ادّعاى شهرت نموده است .
( 2 ) . ابن ادريس در السرائر 1 : 387 .
( 3 ) . آن را سيد مرتضى به بعضى اصحاب نسبت داده است . ن . ك : جمل العلم و العمل ( رسائل الشريف المرتضى ) 3 : 54 .