آن است كه روزهء آن باطل است ؛ خواه دوباره از نيّت افطار به نيّت روزه رجوع كند يا نه .
مسألهء پنجم :
در ماه رمضان غير از روزهء ماه مبارك رمضان واقع نمىشود و صحيح نيست . پس هرگاه كسى در سفر باشد و ماه مبارك رمضان داخل شود ، نمىتواند روزهء ديگر را كه از براى مسافر جايز است بگيرد ، بلكه بايد البتّه افطار كند و هرگاه نيّت روزهء ديگر را بكند ، روزهء آن باطل است .
مسألهء ششم :
در روزى كه شك شود كه آيا آخر شعبان است يا اول رمضان ، هرگاه به نيّت اول رمضان روزه بگيرد ، روزهء او باطل است و هرگاه معلوم شود كه اول رمضان بوده ، بايد قضا كند . و هرگاه نيّت كند كه اگر اول ماه باشد ، روزهء واجب باشد و اگر اول ماه نباشد ، روزهء سنّت باشد ، باز روزهء او باطل است ، بنابر اقوى .
مسألهء هفتم :
هرگاه در شب سىام شعبان هلال ثابت نشود و شخصى به نيّت افطار داخل شود و در ميان روز معلوم شود كه آن روز اول ماه رمضان است ، پس اگر بعد از زوال معلوم شود ، بايد ديگر چيزى نخورد و آن روز را قضا كند ؛ خواه در روز چيزى خورده باشد يا نه . و هرگاه قبل از زوال معلوم شود ، پس هرگاه چيزى نخورده باشد يا نيّت روزه كند ، روزهء آن صحيح است و اگر چيزى خورده باشد ، بايد آن روزه را قضا كند .