كند قيد وجوب را ، به اين نحو بگويد كه : « روزه مىگيرم فردا را واجب ، قربة إلى اللّه » .
و احتياج نيست به اينكه نيّت كند كه روزهء ماه رمضان يا روزهء ماه رمضان اين سال را مىگيرم .
و همچنين است نذر معيّن ؛ يعنى هرگاه روزى را بخصوصه ، مانند پنجشنبه يا جمعه يا غير اينها در ايّام هفته ، يا يك روز معيّن از ايّام ماه را نذر كند كه روزه بگيرد ، قصد روزهء فردا يا قصد قربت كافى است و احتياطا نيّت وجوب را نيز ضمّ كند و احتياج به تعيين اينكه روزهء نذرى مىگيرم ، نيست .
و امّا در غير روزهء ماه رمضان و نذر معيّن ، تعيين آن در قصد لازم است . پس اگر روزهء قضا باشد ، بايد نيّت چنين كند كه : « روزهء قضا در فردا مىگيرم ، واجب قربة إلى اللّه » . و بايد تعيين اينكه قضاى ماه رمضان است يا قضاى غير آن نيز بشود . و اگر روزهء كفّاره باشد ، بايد قيد كفّاره را با تعيين اينكه كفّارهء چه چيز است ، بكند . و اگر روزهء سنّتى باشد ، بايد قيد سنّت بودن بشود . و اگر سنّتى اى باشد كه تخصيص به بعضى ايّام داشته باشد ، مثل روزهء ايّام البيض يا روز عاشورا يا غير اينها ، بهتر آن است كه قيد آن نيز كرده بشود . و هرگاه روزهء نيابت باشد ، بايد قيد نيابت با تعيين شخص منوب عنه بشود . و هرگاه در روزههايى كه در نيّت آنها « تعيين » شرط است ، تعيين نكند ، روزهء آن صحيح نيست .
مقام دويم در بيان وقت نيّت روزه
بدان كه وقت نيّت روزهء هر روزى ، شبى است كه مىخواهد روز آن را روزه بگيرد و از اول شب تا طلوع صبح ، هر وقت كه مىخواهد مىتواند نيّت كند . و بهتر آن است كه نيّت را در وقتى بكند كه بعد از آن يقين به باقى بودن شب يا ظنّ غالب به آن نداشته باشد ، يا در وقت خوابيدن ، هرگاه احتمال بيدار شدن تا صبح را ندهد . و هرگاه پيشتر نيّت كرده باشد ، بهتر آن است كه در اين وقت دوباره نيز نيّت كند .