كسوهء او با شوهر باشد .
و زن مطلقا مىتواند كه زكات خود را به شوهر خود بدهد ، هرگاه فقير باشد ؛ خواه شوهر باز به مصرف آن زن برساند يا نه .
و جايز است دادن زكات به ساير خويشان ، از برادر و خواهر و عمّ و عمّه و خال و خاله ، هرگاه فقير باشند ، اگر چه داخل عيال آن شخص شده باشند و آن شخص صاحب زكات متكفّل اخراجات آنها باشد .
و همچنين جايز است دادن زكات به كسانى كه واجب النفقه نيستند ، امّا داخل عيال صاحب زكات شده باشند .
و هرگاه شخصى واجب النفقهء ديگرى باشد ، امّا ديگرانى كه غير از آن شخصى باشند كه او واجب النفقهء اوست ، مىتوانند زكات به او بدهند يا نه ؟ و تحقيق مسأله آن است كه :
هرگاه آن شخص كه واجب النفقهء ديگرى است ، مالك قوت ساليانهء خود باشد ، مطلقا نمىتوان زكات به او داد . و هرگاه خود ، مالك قوت ساليانه نباشد و آن شخصى هم كه اين واجب النفقهء او هست ، نفقهء او را نداشته باشد ، يا داشته باشد امّا به او ندهد و به هيچ وجهى هم آن شخص متمكّن نباشد كه نفقه از او بگيرد ، در اين صورت مىتوان زكات به او داد .
و هرگاه آن شخص كه اين واجب النفقهء او هست ضروريّات و ما يحتاج او را بدهد يا ندهد ، و ليكن آن شخص تواند از او بگيرد ، اگر چه به عرض كردن به حاكم شرع باشد ، اقوى آن است كه نمىتوان زكات به او داد . بلى ، بعضى از چيزهايى را كه به آن محتاج باشد و بر آن شخصى كه اين واجب النفقهء او هست واجب نباشد كه به او بدهد و او خود نيز قادر نباشد ، مىتوان از بابت زكات به او داد ، مثل چيزهايى كه مذكور شد .
سيم از اوصاف فقيرى كه مستحقّ زكات است : آن است كه سيّد نباشد
، كه اگر فقيرى سيّد باشد ، زكات به او نمىتوان داد ، مگر هرگاه زكات دهنده نيز سيّد باشد كه