چيزى كه نجاست آن در نماز معفو است [ را ] مستحب دانستهاند و دليل آن معلوم نيست .
مسألهء ششم :
اگر زنى موى گيسوان خود را به مويى ديگر پيوند كند ، پس هرگاه آن موى ديگر موى نجس العين باشد ، فعل حرام كرده و اگر با آن نماز كند ، نماز او باطل است . و اگر موى حيوان حلال گوشت باشد ، در آن هيچ باكى نيست و اگر موى حيوان طاهر حرام گوشت باشد چون آدمى و مانند آن ، در آن كراهيت خواهد بود و اگر چه آن مو از خودش باشد ، كه پيش از اين قطع شده باشد . و گيسويى كه بريده باشد ، مجرّد گذاشتن آن نيز بر سر مكروه است ، و اگر چه پيوند به موى سر نشود ؛ هم چنان كه متعارف بعضى از زنان است كه سر ايشان مو ندارد .
مسألهء هفتم :
نجاستى كه در نماز معفو است ، جايز نيست كه در مسجد با آن نماز شود و اگر با آن در مسجد نماز كند ، نماز او باطل است بنابر اقوى .
مسألهء هشتم :
هرگاه كسى از روى علم و عمد با نجاست بدن يا جامه نماز كند ، آن نماز باطل است بالاتفاق . و اگر وقت باقى باشد ، بايد اعاده كند و اگر بيرون رفته باشد ، بايد قضا كند . و جاهل به حكم مسأله ، معذور نيست ، بلكه اعاده و قضا بر او نيز لازم است . و اگر ابتدا علم به نجاست داشته و در وقت نماز فراموش كرده و بعد از نماز به خاطرش آمد كه جامه و بدن او نجس بوده ، اظهر در نظر فقير آن است كه نماز او صحيح است و اعاده و قضا بر او لازم نيست ، و اگر چه اشهر « 1 » و احوط آن است كه در وقت ، اعاده كند و بعد از بيرون رفتن وقت ، قضا كند . و بعضى « 2 » گفتهاند : اگر وقت باقى باشد ، اعاده لازم است و اگر بيرون رفته باشد ، نماز او صحيح است و قضا لازم نيست و اين قول به غايت ضعيف است .
هامش
( 1 ) . و آن چه در حكم آن فرمودهاند كه احوط آن است كه در وقت ، اعاده كند و در خارج وقت ، قضا ، صحيح است . بلكه از جملهء احتياطهايى است كه البتّه نبايد ترك شود ، به جهت شهرت و كثرت اخبار در اعاده و قضا . ( احمد )
( 2 ) . مانند : شيخ در الاستبصار 1 : 184 ، ذيل حديث 642 ؛ و نسبت داده در الحدائق الناضرة 5 : 418 به مشهور بين متأخّرين .