آن ، اكل و شرب مىشود و در آن وضو ساخته مىشود و از موضعى كه بر آن سجده مىشود در نماز .
و اگر كسى نجاستى را داخل مسجد كند ، واجب است كه آن را از مسجد بيرون آورد . و اگر ديگرى نجاستى داخل كند و او مطّلع شود ، باز بر او واجب است كه ازاله نمايد . بلى ، هرگاه ديگرى ازاله كند ، از او ساقط مىشود . و كسى كه با او نجاستى باشد و در مسجد نماز كند يا علم به هم رساند كه در مسجد نجاستى هست و نماز كند ، پس اگر با وجود وسعت وقت نماز كرده باشد ، نماز او باطل است و اگر وقت نماز تنگ بوده و فرصت بيرون رفتن در صورت اول و ازاله نمودن نجاست در صورت دوم نبوده ، ظاهر آن است كه نماز او صحيح باشد .
مسألهء دوم :
هرگاه موضعى از جامه نجس شود ، پس اگر آن موضع معلوم باشد ، واجب است كه همان موضع شسته شود و اگر معلوم نباشد ، واجب است كه به هر قدر از جامه كه اشتباه در آن باشد و احتمال نجاست در آن رود شسته شود . و اگر اشتباه در همهء جامه باشد ، يعنى نجاست هر جزئى از آن محتمل باشد ، بايد همهء جامه شسته شود .
مسألهء سيم :
هرگاه كسى دو جامه داشته باشد و يكى از آن دو نجس شود و به يكديگر مشتبه شود ، كه جامهء پاك از نجس ممتاز نباشد ، در اين صورت شستن هر دو واجب است . و اگر قدرت بر شستن آنها نداشته باشد و وقت نماز در رسد و جامهء ديگر نداشته باشد ، بايد هر نمازى را در هر يك به انفراده بكند .
و مخفى نماند كه مشهور ميان فقها آن است كه هرگاه اشتباه در ميان چند چيز حاصل شود ، يعنى بعضى از آنها نجس باشند و بعضى پاك و به يكديگر مشتبه شوند ، پس اگر آن چيزها محصور باشند ، اجتناب از همه لازم است ؛ خواه چند جامه باشد يا چند ظرف يا چند چيز مايع يا غير مايع يا چند موضع از زمين باشد . و اگر غير محصور باشد ، اجتناب از همه لازم نيست ؛ بلكه همين اجتناب از يكى لازم است و استعمال بواقى جايز است .