و احوط و اولى ، قول مشهور است .
و اگر كسى نماز زلزله را ترك كند ، پس اگر بر آن مطلع شده باشد و عمدا و سهوا آن را نكرده باشد ، بايد آن را به نيّت ادا هر وقت از مدت عمر او كه اتفاق افتد به جا آورد . و اگر بر آن مطلع نشده باشد ، علّامه و بعضى « 1 » ديگر گفتهاند كه : در اين صورت نماز ساقط است . و اين بعيد نيست ، ليكن احوط آن است كه نماز گذارده شود در هر وقت كه اتفاق افتد به نيّت ادا .
و اگر كسى نماز ساير آيات سماويه از بادهاى سرخ و سياه و ظلمت شديد و صيحه و صاعقه را نكند تا وقت آن درگذرد ، اگر بر آن مطلع نشده باشد ، قضا بر او لازم نيست و اگر مطلع شده و از روى عمد و سهو نماز را ترك كرده باشد ، مشهور آن است كه قضا لازم است . و خلاف شيخ و سيّد در اينجا نيز جارى است . و احوط عمل به مشهور است .
مسألهء پنجم : اگر وقت اين نماز با وقت يكى از نمازهاى پنجگانه جمع شود
، پس اگر وقت يكى مضيق باشد و وقت ديگرى موسع ، اول مضيق را به جا آورد و اگر وقت هر دو مضيق باشد ، اول نماز يوميه را بكند و اگر وقت هر دو موسع باشد ، مخير است كه هر يك را كه خواهد تقديم كند .
و همچنين است حكم ، اگر اين نماز با نماز واجب ديگر در وقت جمع شود ، چون نماز ميّت و نماز طواف واجب و امثال آن . و اگر در اثناى اين نماز ، وقت يكى از نمازهاى يوميه داخل شود ، پس اگر وقت نماز يوميه مضيق نباشد ، جايز نيست كه آن نماز را قطع كند .
و ابن بابويه « 2 » گفته : با وجود وسعت وقت نماز يوميه ، جايز است ، بلكه واجب است كه آن نماز را قطع كند - هرگاه وقت آن مضيق نباشد - و نماز يوميه را به جا آورد
هامش
( 1 ) . تذكرة الفقهاء 4 : 182 ، مسألهء 487 ؛ مجمع الفائدة و البرهان 2 : 420 ؛ مدارك الأحكام 4 : 134 .
( 2 ) . المقنع : 44 .