مىكند قصر نمايد و اگر چه تغيير عزم بعد از گذشتن از موضع قصر باشد . و اگر آن نماز از موضع قصر گذشته باشد ، آن را بر هم زند و از سر بگيرد . و عود حكم سفرى - يعنى قصر نماز بعد از رجوع از نيّت اقامه - موقوف بر اين نيست كه باقىماندهء مسافت به قدر مسافت شرعى باشد ، بلكه هرگاه به اين قدر هم نباشد بايد قصر كند .
و ظاهر آن است كه روزه ، مثل نماز فريضه نباشد . پس اگر بعد از قصد اقامه ، نيّت روزه كند و در اثناى روز قصدش تغيير يابد و عازم سفر شود ، حكم سفر او باقى باشد و آن چه نمازى كه در آن موضع به جا آورد قصر كند ؛ خواه تغيير عزم قبل از زوال باشد يا بعد از زوال .
و بعضى « 1 » گفتهاند : روزه در حكم نماز فريضه است مطلقا ؛ خواه تغيير عزم قبل از زوال به هم رسد يا بعد از آن .
و بعضى « 2 » گفتهاند كه : در حكم نماز فريضه است اگر بعد از زوال به هم رسد . و اول اظهر است .
و اگر بعد از قصد اقامه از راه عمد يا نسيان نماز را ترك كند و وقت بگذرد و بعد از آن ، تغيير در قصد آن به هم رسد ، در اين صورت چون نماز تمامى را به جا نياورده بايد تا در آنجاست آن نمازها را قصر كند و مجرد ثابت شدن نماز تمام نزد او بدون كردن آن كافى در حكم ، يعنى اتمام ساير نمازها كه در آنجا مىكند نيست .
و مخفى نماند كه بعد از اين مذكور مىشود كه مسافر در مسجد الحرام و مسجد مدينه و مسجد كوفه و حاير امام حسين عليه السّلام ، مخيّر است ميان قصر و اتمام . پس اگر مسافرى در مكه يا مدينه يا كربلا يا كوفه نيّت اقامت كند و در يكى از سه مسجد يا حاير به نيّت قصد اقامه نه به قصد تخيير ، يك نماز را تمام كند و بعد از آن از قصد اقامه برگردد و عزم سفر كند ، بايد نمازهايى كه در غير سه مسجد و حاير از اماكن آن چهار شهر به جا مىآورد تمام كند ؛ زيرا كه صادق است كه يك نماز تمام به
هامش
( 1 ) . نهاية الإحكام 2 : 185 ؛ الموجز الحاوي ( ضمن الرسائل العشر ) : 121 .
( 2 ) . التنقيح الرائع 1 : 294 ؛ ذكرى الشيعة 4 : 3070 ؛ روض الجنان 2 : 1050 .