كند ، ليكن در زمان قطع هرگز قصد مسافت را نداشته باشد ، بلكه هميشه قصد كمتر را داشته ، چون آن را قطع كرده باز قصد مقدارى ديگر كمتر از حدّ مسافت نموده و همچنين تا چند مقابل مسافت را قطع نمايد ، در اين صورت قصر از براى او در هيچ موضعى از اين راه جايز نيست و اگر چه موضعى باشد كه از منزل او تا آنجا هشت فرسخ و زيادتر باشد . پس كسى كه در طلب غلام گريختهء خود از شهر بيرون رود به قصد اين كه هر جا غلام را ببيند برگردد ، يا به قصد استقبال مسافرى از شهرى بيرون رود به قصد اين كه هر جا به او رسد برگردد و در نيّت او قصد هشت فرسخ يا چهار فرسخ نباشد ، در اين صورت جايز نيست آن شخص را كه نماز را قصر كند ؛ هر چند بدون قصد ، صد فرسخ راه رود . بلى ، بعد از برگشتن واجب است كه قصر كند ، هرگاه از موضع رجوع او تا شهر به قدر مسافت شرعى باشد .
و در وجوب قصر شرط است كه از ابتداى مسافت تا انتهاى آن قصد او مستمر و باقى باشد . پس اگر در وقت بيرون آمدن از منزل خود قصد مسافت داشته باشد و در اثناى راه ، پيش از رسيدن به حدّ مسافت از آن قصد برگردد يا از براى او تردد به هم برسد ، واجب است كه نماز را تمام كند .
و هرگاه مسافر از شهر خود بيرون رود و در موضعى از جهت انتظار رفقا بماند ، پس اگر از آن موضع تا شهر به قدر مسافت شرعى باشد ، بايد نماز را قصر كند ، مادامىكه قصد ده روز نكند يا سى روز بر سبيل تردد نگذرد . و هرگاه قصد ده روز كند يا سى روز بگذرد ، نماز را تمام كند ؛ هر چند داند كه قافله ساعتى ديگر مىرسد . و اگر از آن موضع تا شهر به قدر مسافت شرعى نباشد ، و ليكن به حدّ ترخص رسيده باشد ، پس اگر يقين داشته باشد كه پيش از ده روز رفقا مىآيند ، باز قصر بر او واجب است . و اگر يقين به آمدن رفقا نداشته باشد و رفتن او موقوف به رسيدن رفقا باشد ، قصر كردن از براى او جايز نيست ؛ بلكه واجب است كه نماز را تمام كند .
شرط سيم : آن كه سفر واجب باشد يا سنّت يا مباح
، چون سفر حج و زيارت ائمه عليهم السّلام و تجارت ، و سفر معصيت نباشد . و سفر معصيت بر دو قسم است :