گذارد و چون به ركعت دوم برخيزد ، فرقهء مأمومين قصد انفراد نمايند و ركعت دوم را به انفراد بگذارند . و امام در ركعت دوم قرائت را تطويل كند تا مأمومين از ركعت دوم فارغ شوند و به جاى فرقهء اول روند و به حراست اشتغال نمايند پس فرقهء اول بيايند و در ركعت اول خود به ركعت دوم پيش نماز اقتدا كنند و با امام ، ركوع و سجود به عمل آورند . و چون امام مشغول تشهّد شود ، ايشان برخيزند و ركعت دوم خود را به انفراد به جا آورند . و امام تشهّد را طول دهد تا ايشان ركعت دوم را تمام نموده ، پيش از تسليم امام به او ملحق شوند و امام با ايشان تسليم به جا آورد . و در نماز مغرب ، پيش نماز مخير است كه با هر يك از دو فرقه كه خواهد يك ركعت به جا آورد و با فرقهء ديگر دو ركعت .
و در نماز خوف واجب است كه اهل اسلام ، سلاح با خود داشته باشند ، هر چند سلاح نجس باشد ؛ مگر آن كه ثقيل باشد به حدى كه مانع از به جا آوردن بعضى از واجبات نماز باشد . و اگر كلاهخود ، پيشانى را بپوشاند و در وقت سجود نتوان آن را دور كرد ، مانعى ندارد و به هر طريق ممكن باشد سجده كند .
و اگر مأمومين در حال متابعت امام سهوى كنند ، حكمى از براى آن نيست ؛ يعنى تلافى و تداركى به عمل نمىآورند . و اگر در حال انفراد سهو كنند ، حكم آن به نحوى است كه در باب سهو در نماز يوميه مذكور شد . و اگر پيش نماز سهوى كند كه موجب دو سجدهء سهو باشد و بعد از سهو او فرقهء دوم اقتدا كنند ، پس چون سلام دهند و امام دو سجده را به جا آورد به جا آوردن آن بر ايشان واجب نيست .
و اما كيفيت طريق - سيم كه در صورتى است كه اعدا در جهت قبله باشند - ، آن است كه پيش نماز ، اهل اسلام را دو صف سازد : يك صف در عقب خود بدارد و صفى ديگر را در عقب صف اول بدارد و مشغول نماز شوند و هر دو صف با او به ركوع روند . و چون امام به سجود رود ، صف اول با او به سجود روند و صف دوم با او به سجود نروند ، بلكه ايستاده به حراست مشغول باشند . و چون پيش نماز به ركعت دوم برخيزد ، صف دوم به سجود روند و صف اول مشغول به حراست باشند ، پس از
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 509
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٥٠٩