به حسب رتبه بالاتر از اهل صف عقب باشند . و صف اول ، افضل باقى صفهاست و از صف اول ، هر جا به امام نزديكتر است افضل است ، و طرف راست هر صفى افضل از طرف چپ آن است . و بايد طرف راست صف اول ، مخصوص افاضل آن صف باشد ، بلكه در طرف راست هر صفى ، افاضل اهل آن صف باشد .
سيم : آن كه مأموم اگر يك مرد باشد ، در طرف راست امام ايستد و اگر يك زن باشد يا جمعى باشند ، خواه از زنان يا مردان ، در عقب پيش نماز ايستند . و سنّت است كه زن در عقب امام ، ميل به طرف راست او كند .
چهارم : اگر پيش نماز ، زن باشد كه پيش نمازى زنان كند ، در ميان صف ايشان ايستد و مقدم بر ايشان نايستد .
پنجم : آن كه پيش نماز ، ذكر ركوع و سجود و تشهّد و سلام را بلند بگويد ، به نحوى كه به مأمومين بشنواند و مأمومين آهسته گويند ، به نحوى كه امام نشنود .
ششم : آن كه پيش نماز از جاى خود حركت نكند تا ايشانى كه در اثناى نماز رسيدهاند ، نماز خود را تمام كنند .
هفتم : آن كه امام ، نماز جماعت را بسيار طول ندهد به خواندن سورههاى طويل و تطويل قنوت و ذكر ركوع و سجود و امثال آن ، بلكه سنّت است كه نماز او مثل نماز اضعف مأمومين باشد در اختصار .
هشتم : آن كه هرگاه پيش نماز در اثناى نماز مطلع شود كه شخصى داخل مسجد شده و ارادهء نماز جماعت دارد ، انتظار او را بكشد به طول دادن ذكر يا قرائت تا آن شخص آن ركعت را دريابد .
نهم : هرگاه امام داند كه جمعى حاضر خواهند شد كه به او اقتدا كنند ، انتظار آمدن ايشان را كشد تا قدرى كه وقت فضيلت نماز فوت نشود .
دهم : آن كه امام تكبير احرام را بلند گويد و شش تكبيرى كه سنّت است ، آهسته گويد .
يازدهم : آن كه امام هرگاه در قرائت و اذكار ، سهوى كند و به غلط افتد ، مأمومين او را آگاه سازند .
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 505
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٥٠٥