ميانه حمد و تسبيحات اربع .
مسألهء دهم : هرگاه مأموم در ركعت چهارم امام برسد و اقتدا كند
و آن ركعت را با امام دريابد و بعد از تسليم امام برخيزد و سه ركعت باقىماندهء خود را به جا آورد و در يك ركعت از اين سه ركعت كه ركعت دوم نماز او مىشود حمد و سوره را بخواند ، در دو ركعت ديگر مخير است ميانهء حمد و تسبيحات اربع .
مسألهء يازدهم : هرگاه در ركعت دوم يا سيم به امام ملحق شود
، هرگاه ميسر شود و برسد ، تشهّد و قنوت خود را به جا مىآورد و خود را به امام ملحق مىكند و با او نيز در تشهّد و قنوت متابعت مىكند و بعد از آن كه امام سلام دهد ، او بر مىخيزد و آن چه را در نيافته به جا مىآورد .
و جايز است « 1 » كه پيش از تسليم امام برخيزد ، بلكه اگر ركعت آخر امام ، ركعت اول يا سيم او باشد ، جايز است كه بعد از سر برداشتن از سجدهء دوم پيش از آن كه امام تشهّد را بخواند ، برخيزد و اقرب آن است كه در وقت برخاستن ، نيّت انفراد لازم نباشد .
مسألهء دوازدهم : بدان كه در اقتداى مأموم به پيش نماز
، نظر به وقت رسيدن او به نماز چند احتمال دارد :
اول : آن كه پيش از ركوع رفتن امام برسد و تكبير گويد و اقتدا كند . در اين صورت به اتفاق جميع علما ركعت را دريافته است ، و اگر چه در وقتى بوده كه امام از قرائت فارغ شده باشد .
دوم : آن كه وقتى برسد كه پيش نماز در ركوع باشد و اقتدا كند و به ركوع رود . و اصح آن است كه در اين صورت نيز كل ركعت را دريافته است ؛ هر چند بعد از فارغ شدن پيش نماز از ذكر ركوع رسيده باشد . و در اين صورت دو تكبير مىگويد و به ركوع مىرود : يكى تكبير احرام كه واجب است ، و [ دوم ] تكبير ركوع كه سنّت است .
هامش
( 1 ) . احوط آن است كه تا امام از سلام فارغ نشود ، برنخيزد . ( احمد )