پس اگر داند كه پيش از نيّت ، قصد اقتدا به يكى معيّن از آن دو داشت و برخاستن او به جهت اقتدا كردن به او بود ، بنا را بر همان قصد و اقتدا به آن شخصى كه پيش از نيّت ، تعيين و قصد نموده بود مىگذارد و نمازش صحيح است . و اگر چنين قصدى پيش از نيّت از خود نداند ، پس اگر عدول به انفراد جايز نباشد ، نمازش باطل است و بايد نماز را از سر گيرد و اگر جايز باشد ، عدول به انفراد مىكند . و در صورت عدول به انفراد ، اگر جايز نباشد كه منفرد عدول به جماعت كند بايد نماز را به انفراد تمام كند . و اگر جايز باشد ، مىتواند از انفراد ، عدول كند به اقتدا كردن به هر يك كه خواهد . و تحقيق جواز عدول يا عدم جواز آن ، بعد از اين معلوم مىشود .
و اگر دو نفر در پهلوى يكديگر به نماز ايستند و هر يك چنان دانند كه ديگرى اقتدا به او مىكند ، پس هر دو نيّت امامت كنند و نماز كنند ، نماز هر دو صحيح است . و اگر هر يك اقتدا به ديگرى كند ، نماز هر دو باطل است ؛ زيرا كه در اين صورت ، هيچ يك آن چه واجب است از قرائت را به عمل نياورده ، به اعتبار اين كه مأموم قرائت را به عمل نياورده . و همچنين اگر هر دو شك كنند كه آيا امامت را قصد كردهاند يا اقتدا [ را ] ، نماز هر دو باطل است .
شرط هشتم : آن كه پيش نماز ، يك نفر باشد .
پس اگر كسى به دو نفر اقتدا كند ، نماز او باطل است .
فصل چهارم : در بيان احكامى كه متعلّق است به نماز جماعت
و در آن چند مسأله است :
مسألهء اول : هرگاه در اثناى نماز جماعت پيش نماز را بىهوشى
يا حدثى واقع شود ، در اين صورت جايز است كه مأموم در باقى نماز اقتدا به پيش نماز ديگر كند ؛ خواه پيش نماز اول او را تعيين كند يا مأمومين خود او را تعيين نمايند . و در اين صورت خلافى نيست كه مأموم مىتواند عدول از پيش نماز اول به پيش نماز دوم كند .