مقصد دوم در بيان نماز جماعت و آن چه متعلّق به آن است
بدان كه نماز جماعت ، اعظم و اوكد سنن نبويّه است و ثواب و فضيلتى كه از براى آن ثابت است از « 1 » احاديث ، از براى هيچ يك ديگر از مستحبات ، ثابت نيست و زجر و تحذير بىحد در ترك آن رسيده . پس بر اهل ايمان لازم است كه مهما امكن آن را ترك ننمايند . و نماز جماعت متحقق مىشود و فضيلت آن دريافته مىشود به دو نفر كه يكى امام باشد و ديگرى مأموم و هر چند مأمومين بيشتر باشند ، ثواب و فضيلت آن بيشتر است . و ما آن چه [ را ] متعلق به آن است از شروط و احكام ، در چند فصل بيان مىكنيم :
فصل اول : در بيان آن چه از نمازهايى كه جماعت در آن مستحب يا واجب است ، و آن چه جماعت در آن جايز نيست
بدان كه جماعت در چند نماز سنّت است :
اول : نمازهاى پنجگانه يوميّه ، خواه ادا گذارده شود ؛ خواه قضا . و تأكيد استحباب جماعت در نمازهاى يوميّه بيشتر است از ساير نمازها كه جماعت در آن مستحب است .
دوم : در نماز كسوف و خسوف و مانند آن .
سوم : در نماز عيد قربان و عيد رمضان ، در وقتى كه سنّت باشند و واجب نباشند .
چهارم : نماز ميّت .
هامش
( 1 ) . ر . ك : وسائل الشيعة 8 : 285 ، باب 1 من أبواب صلاة الجماعة .