اتمام سجدتين باشد يا پيش از آن .
مسألهء چهارم : هرگاه شك كند ميان دو و چهار
و بعد از اكمال سجدتين باشد ، بايد بنابر چهار نهد و دو ركعت نماز ايستاده به جهت احتياط به جا آورد .
مسألهء پنجم : اگر شك كند ميان دو و سه و چهار
، و بعد از اتمام سجدتين باشد ، بايد بنا را بر چهار گذارد و نماز را تمام كند و به جهت احتياط ، دو ركعت نماز ايستاده و دو ركعت نشسته به جا آورد .
و بعضى « 1 » گفتهاند كه : مخيّر است در تقديم و تأخير دو ركعت ايستاده بر دو ركعت نشسته . و احوط ، بلكه اظهر آن است كه دو ركعت ايستاده را بر دو ركعت نشسته مقدّم دارد ، هم چنان كه مورد نص « 2 » است . و در جواز به جا آوردن يك ركعت ايستاده به جاى دو ركعت نشسته ، خلاف است و احوط منع است .
مسألهء ششم : اگر شك كند ميان چهار و پنج
، پس اگر بعد از اكمال سجدتين باشد ، خواه بعد از سر برداشتن از سجدهء دوم باشد يا بعد از اتمام ذكر واجب در سجدهء دوم باشد و هنوز سر برنداشته باشد ، در اين صورت بايد بنا را بر چهار گذارد و نماز را تمام كند ؛ يعنى تشهّد را بخواند و سلام دهد و دو سجدهء سهو به جا آورد . و ديگر چيزى بر او لازم نيست و نمازش صحيح است .
و اگر پيش از ركوع باشد ، خواه بعد از انحناى ركوع و پيش از اتمام قدر ذكر واجب باشد ، يا بعد از اتمام قرائت باشد يا در اثناى قرائت باشد يا پيش از شروع در قرائت باشد يا بعد از اتمام قيام يا قبل از اتمام قيام ، در اين صور بايد قيام را منهدم سازد و بنشيند تا شك ميانهء سه و چهار شود در حال اتمام سجدتين و بنا را بر چهار نهد و بعد از تشهّد و سلام ، يك ركعت ايستاده « 3 » يا دو ركعت نشسته به جهت احتياط به جا آورد .
و احوط آن است كه سجدهء سهو را نيز به جا آورد .
هامش
( 1 ) . الجعفرية ( ضمن رسائل المحقق الكركي ) 1 : 118 .
( 2 ) . وسائل الشيعة 8 : 222 ، باب 13 من أبواب الخلل الواقع فى الصلاة ، ح 1 و 4 .
( 3 ) . دانستى كه بايد دو ركعت نشسته به جا آورد نه يك ركعت ايستاده . ( احمد )