فصل دوم : در احكام شك در ركعات نماز
و در آن چند مسأله است :
مسألهء اول : چند موضع است كه بدون شبهه ، شك ، موجب بطلان نماز است
و باعث اعادهء نماز است :
اول : آن كه شك ، تعلّق به جميع ركعات نماز گيرد ، يعنى مطلقا نداند كه چقدر به جا آورده .
دوم : آن كه شك در نمازهاى دو ركعتى كند ، مانند نماز صبح و نماز مسافر و نماز خسوف و كسوف و نماز جمعه و نماز عيدين در حال وجوب . و فرقى نيست در ميان آن كه شك در نقصان باشد يا در زياده ؛ يعنى خواه شك كند كه يك ركعت كرده يا دو ركعت ، يا شك كند كه دو ركعت كرده يا سه ركعت .
سيم : شك در نماز سه ركعتى چون مغرب ؛ خواه شك در نقصان باشد يا در زياده .
چهارم : شك در دو ركعت اول نماز چهار ركعتى ، به اين نحو كه شك كند كه يك ركعت كرده يا دو ركعت .
مسألهء دوم : اگر شك كند ميان دو و سه
، پس اگر شك پيش از اتمام سجدتين باشد ، نمازش باطل است و اعادهء آن نماز لازم است . و همچنين است حكم در هر موضعى از شكيات كه پاى دو در ميان باشد و شك ، پيش از اتمام سجدتين باشد ؛ يعنى نماز باطل مىشود و اعادهء آن واجب است .
و اگر بعد از اتمام سجدتين باشد ، واجب است كه بنا را بر سه نهد و نماز را تمام كند و بعد از سلام دادن ، يك ركعت نماز احتياط ايستاده بگذارد و يا دو ركعت نشسته . و اتمام سجدتين به فارغ شدن ذكر واجب سجدهء آخر است و اگر چه هنوز سر از سجده بر نداشته باشد .
مسألهء سيم : هرگاه شك كند ميان سه و چهار
، بنابر چهار نهد و نماز را تمام مىكند و بعد از آن ، نماز احتياط را به طريق مذكور به جا آورد . و فرقى نيست كه شك بعد از