در جواب آن است كه بنابر ركن بودن هر دو سجده با هم و اگر چه بايست به ترك يك سجده نماز باطل شود و به مجرد داخل شدن در سجدهء اول در صورت ترك ركوع نماز باطل نشود ، بلكه بطلان موقوف بر دخول در سجدهء دوم باشد ، ليكن عدم بطلان در صورت اول و بطلان در صورت دوم و غير اينها از احكامى كه منافى ركن بودن هر دو سجده با هم است ، از قاعدهء كليه استثنا شده به اعتبار دليلى ديگر از اجماع يا غير آن از ادلّه .
چهاردهم : از مبطلات نماز ، زيادتى ركن است
؛ خواه از روى عمد باشد يا سهو ، مگر در بعضى مواضع كه استثنا شده . پس اگر كسى عمدا يا سهوا ركوع زايدى را به جا آورد يا دو سجده را زياد كند ، نمازش باطل است .
پانزدهم : از مبطلات نماز ، زياد كردن يك ركعت است يا بيشتر
؛ خواه عمدا باشد يا سهوا و خواه در نماز دو ركعتى باشد يا سه ركعتى يا چهار ركعتى و خواه بعد از ركعت آخر به قدر تشهّد نشسته باشد يا نه . بلى ، اگر بعد از ركعت آخر به قدر تشهّد نشسته باشد و تشهّد را خوانده باشد و بعد از آن فراموش كرده كه ركعت آخر است و تسليم را ترك كرده و برخاسته و ركعتى ديگر كرده ، اقوى آن است كه نمازش صحيح است و احتياج به اعاده نيست ؛ زيرا كه در اين صورت از نماز بيرون شده است . به اعتبار اين كه - بنابر اظهر - تسليم واجبى است خارج از حقيقت نماز ، پس ركعتى كه زياد شده امرى است كه در اثناى نماز نشده است ، بلكه بعد از تمامى نماز متحقق شده ؛ لهذا بعد از تذكر كه سلام نداده و يك ركعت يا بيشتر را زياد كرده ، بايد سلام دهد و نمازش صحيح است .
و آن چه مذكور شد در صورتى است كه داخل در ركوع ركعت زايد شده باشد . و اگر پيش از داخل شدن در ركوع ركعت زيادتى در خاطرش آيد كه اين ركعت ، زايد است ، نماز او صحيح است و بايد قيام را منهدم ساخته بنشيند و تشهّد بخواند و سلام گويد . و اگر در ركعت آخر ، تشهّد را خوانده باشد ، همين سلام گويد و تشهّد را نخواند و بعد سجدهء سهو به جا آورد . و اگر بعد از ركوع و پيش از سجدتين يا در اثناى