و سنّت است كه در سجدهء شكر ، دستها و سينه و شكم را بر زمين چسباند و پيشانى و طرفهاى رو را بر خاك گذارد و ادعيهاى كه وارد شده است [ را ] بخواند و حوايج خود را طلب كند و گريه كند و الحاح در دعا و سؤال كند و سجود را طول دهد . و چون سر از سجده بردارد ، دست را سه نوبت بر سجدهگاه گذارد و هر نوبت بر جانب چپ رو و پيشانى و جانب راست رو بمالد . و بايد در وقت سجود ، با طهارت باشد .
و در هر وقتى سجدهء شكر خوب است ، ليكن در دو وقت ، تأكيد در استحباب آن بيشتر است :
اول : بعد از فارغ شدن از هر نمازى . و بايد بعد از فارغ شدن از تعقيب آن نماز باشد تا خاتمه آن نماز باشد و به آن چه متعلق به نماز است تمام شود . مگر در نماز مغرب كه مىتواند سجدهء شكر را بعد از فريضه و پيش از نافله و تعقيب به جا آورد و مىتواند بعد از نافله و تعقيب به جا آورد .
دوم : در وقت حصول نعمت و رفع مكاره و شدت .
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 408
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٤٠٨