نهم : آن كه اگر مصلّى مرد باشد ، هر يك از هفت عضو را برهنه سازد ، و حايل از ميانه آن و ميانه آن چه سجده بر آن صحيح است دور كند كه مانند پيشانى به چيزى كه سجده بر آن صحيح است برسد .
دهم : آن كه بينى را بر خاك يا بر ساير آن چه سجده بر آن صحيح است بگذارد .
يازدهم : آن كه موضع سجود با موضع ايستادن ، بلكه موضع هفت عضو كه بر آنها سجده مىشود برابر باشد و هيچ يك از ديگرى مطلقا بلندتر و پستتر نباشد .
دوازدهم : آن كه چون سر از سجدهء اول بردارد ، تكبير گويد و دستها را تا برابر رو بالا دارد و چون خواهد به سجدهء دوم رود ، به دستور اول ، تكبير گويد و دستها را بردارد و چون سر از سجدهء دوم بردارد ، باز تكبير گويد و دستها را بردارد .
سيزدهم : آن كه در ما بين دو سجده بگويد : « استغفر اللّه ربّى و أتوب اليه » و در ما بين سجدتين ، به قدر گفتن تكبير و استغفار درنگ كند .
چهاردهم : آن كه در ما بين دو سجده « تورّك » كند ؛ يعنى بر ران چپ نشيند و پشت قدم پاى راست را بر شكم پاى چپ گذارد و اگر زن باشد ، بر كفل خود نشيند و زانوها را بالا بدارد و كف پاها را بر زمين نهد .
پانزدهم : آن كه زن در وقت سجود نگذارد كه موى سر او فاصله شود ميانه پيشانى و سجدهگاه ؛ هر چند از پيشانى او آن چه واجب است كه به سجدهگاه برسد ، رسيده باشد . و اگر قدر واجب به سجدهگاه نرسد ، نمازش باطل است .
شانزدهم : آن كه بعد از سجدهء دوم از ركعت اول هر نماز و ركعت سيم نماز چهار ركعتى كه بايد برخيزد ، اندكى بنشيند و اين را « جلسهء استراحت » گويند ، و سيد مرتضى « 1 » آن را واجب دانسته .
و سنّت است كه در « جلسهء استراحت » مانند ما بين دو سجده و وقت تشهّد ، تورّك كند .
هامش
( 1 ) . الانتصار : 46 .