چهارم : آن كه انگشتان به هم چسبيده باشند ، مگر انگشت بزرگ كه آن را ابهام گويند ، كه مىبايد از انگشتان ديگر دور باشد . « 1 »
پنجم : آن كه الف ما بين ها و لام را در لفظ « اللّه » بيشتر از قدر طبيعى مدّ ندهد . و اگر بيشتر مدّ دهد ، مادامىكه به آن حد نرسد كه لفظ را از وضع خود بيرون برد ، باعث بطلان نماز نيست و اگر به آن حد رسد ، باعث بطلان است .
ششم : آن كه آخر تكبير را ساكن كند و اعراب آن را ظاهر نكند .
هفتم : آن كه پيش نماز آن را بلند بگويد و مأموم آهسته ، و منفرد مخيّر است ميانهء بلند گفتن و آهسته گفتن .
هشتم : آن كه در وقت تكبير احرام گفتن ، مستشعر عظمت و جبروت الهى شود و ماسواى او را حقير و پست شمارد .
نهم : آن كه با تكبير احرام ، شش تكبير ديگر كه سنّت است به عمل آورد كه مجموع هفت تكبير شود ، و دعاهايى كه وارد شده بخواند ؛ به اين طريق كه اول سه تكبير بگويد و اين دعا بخواند : « اللهمّ أنت الملك الحقّ المبين لا إله إلّا أنت سبحانك و بحمدك إنّي ظلمت نفسي فاغفر لي ذنبي إنّه لا يغفر الذنوب إلّا أنت » .
و بعد از آن ، دو تكبير بگويد و اين دعا بخواند : « لبّيك و سعديك و الخير في يديك و الشرّ ليس إليك و المهديّ من هديت لا ملجأ و لا منجا و لا مفرّ منك إلّا إليك سبحانك و حنانيك تباركت و تعاليت سبحانك ربّ البيت الحرام » .
و بعد از آن ، دو تكبير بگويد و اين دعا بخواند : « وجّهت وجهي للذي فطر السموات و الأرض عالم الغيب و الشهادة حنيفا مسلما « 2 » و ما أنا من المشركين . إنّ صلاتي و نسكي
هامش
( 1 ) . در اين كه بايد انگشت ابهام از ساير انگشتان دور باشد ، تأمل است ، بلكه در بعضى اخبار [ بحار الأنوار 81 : 225 ، ح 12 ] تصريح شده است كه بايد ابهام با سبّابه ضمّ بشود ، و اين اولى است . ( احمد )
( 2 ) . سنّت است كه در دعاى توجه ، بعد از « حنيفا » و قبل از « مسلما » زياد كند كه : « على ملّة إبراهيم و دين محمد و ولاية أمير المؤمنين على بن أبي طالب صلوات اللّه عليهم » و بعد از « أنا من المسلمين » زياد كند : « لا إله غيرك و لا معبود سواك » . ( احمد )