بنابر اظهر - باعث بطلان نماز است و اگر چه آن فعل مستحب باشد .
و مخفى نماند كه در چند موضع است كه جايز است عدول كردن از نيّت به نيّت ديگر ؛ يعنى مىتوان از نمازى به نمازى ديگر نقل نيّت نمود :
اول : عدول كردن از نماز واجبى كه ادا باشد ، به نماز واجبى ديگر كه ادا باشد . و اين در صورتى است كه كسى مشغول نماز متأخر شود و در اثناى نماز به خاطرش آيد كه نماز متقدم را نكرده . مثل اين كه مشغول نماز عصر يا عشا شود و در اثناى نماز متذكر شود كه نماز ظهر يا شام را نكرده ، كه در اين صورت - هم چنان كه سابقا مذكور شد - جايز است كه عدول كند از نماز لاحق به نماز سابق ؛ يعنى در دل بگذراند كه اين ، نماز سابق است به شرطى كه از موضع عدول نگذشته باشد ؛ يعنى عدد ركعاتى كه از نماز لاحق به جا آورده ، بيشتر از عدد ركعات نماز سابق نباشد . پس اگر بعد از ركوع ركعت چهارم نماز خفتن به خاطرش آيد كه نماز مغرب را نكرده ، نمىتواند عدول نمود .
دوم : عدول كردن از نماز واجب قضا به نماز واجب ديگر كه قضا باشد ، و اين در صورتى است كه مشغول قضا كردن نمازى شود و در اثناى آن نماز به خاطرش آيد كه نماز مقدم بر آن نيز از او فوت شده و بايد قضا شود ؛ كه در اين صورت نيز جايز است كه در دل بگذراند كه اين ، نماز سابق است به شرط مذكور .
سيم : عدول كردن از نماز واجب ادايى به نماز واجب قضايى ، و اين در صورتى است كه مشغول نماز حاضره شود و در اثناى نماز به خاطرش آيد كه فلان نماز او فوت شده ؛ كه در اين صورت جايز است كه عدول از حاضره به نمازى كند كه از او فوت شده به شرط مذكور . و عكس آن ، يعنى عدول از نماز واجب قضا به نماز حاضره جايز نيست ؛ مگر اين كه وقت حاضره تنگ شود ، به نحوى كه اگر عدول نكند ، نماز حاضره فوت شود .
چهارم : عدول كردن از نماز نافله « 1 » به نماز نافلهء ديگر ، و اين در صورتى است كه
هامش
( 1 ) . در جواز عدول در آن چه در صورت چهارم ذكر فرموده محل تأمل است . ( احمد )