رجحان آن داشته باشد ، كه در اين صورت حرام است و باعث بطلان نماز است .
و حق آن است كه تكفير مطلقا حرام است ، اما باعث بطلان نماز نيست .
دوم از واجبات نماز نيّت است
و نيّت ركن است كه ترك آن عمدا و سهوا باعث بطلان نماز است .
و بدان كه در نيّت هر يك از نمازها لازم است كه تعيين آن نماز بشود كه كدام نماز است ؛ يعنى نماز ظهر است يا عصر يا مغرب يا عشا يا صبح . و همچنين لازم است كه قصد قربت بشود ، يعنى قصد كند كه اين نماز را از براى رضاى خدا و اطاعت امر او مىكنم . و در لازم بودن اين دو امر ، يعنى تعيين نماز و قصد قربت ، خلافى در ميان علما نيست .
و اكثر گفتهاند كه : تعيين وجوب يا ندب و ادا يا قضا نيز لازم است . و اين احوط است « 1 » و اگر چه در دليل آن تأمل هست . و از آن چه مذكور شد ظاهر شد كه در نماز ظهر مثلا بايد نيّت چنين كند كه : « نماز ظهر مىكنم ادا از جهت آن كه واجب است ، قربة الى اللّه » .
و لازم نيست كه نيّت را به زبان جارى سازد ، بلكه گذرانيدن امور مذكوره در دل كافى است . و بايد معنى قربت را بفهمد و بداند كه مراد از آن اين است كه اين نماز از براى نزديك شدن به خدا و خشنودى او و اطاعت امر او است و غير از اين باعثى ديگر بر نماز نيست . و بايد واقع هم مطابق اين قصد باشد ؛ يعنى غرضى ديگر سواى تقرب به خدا و اطاعت او در نماز كردن نباشد . پس اگر در واقع قصد ريا داشته باشد يا نماز كردن او از جهت خوف از مردمان باشد ، نماز او باطل است .
و در نيّت قصد قصر يا اتمام لازم نيست ؛ پس اگر مسافر نيّت نماز ظهر يا عصر كند و تعيين عدد كه دو ركعت است نكند ، نماز او صحيح است . بلى ، اگر در يكى از چهار
هامش
( 1 ) . ظاهر آن است كه هرگاه مصلى نماز قضايى بر ذمهء آن باشد و با خود قرار بدهد كه در هر وقت نمازى ، بعضى از نمازهاى قضا را بكند ، بايد تعيين ادا و قضا در نيّت كرده شود . ( احمد )