وجود آن كه بعضى از قيام ترك شده و ترك بعضى مستلزم ترك مجموع به وصف مجموعيت است . و قيام قبل از ركوع كه متّصل به ركوع است ، ركن است . پس اگر كسى نشسته ركوع كند ، نماز او باطل است و اگر چه از روى سهو و فراموشى باشد . و قيام بعد از ركوع ، واجب غير ركن است ؛ زيرا كه اگر كسى به نحوى كه در ركوع است سهوا به سجده رود بدون آن كه سر راست كند ، نماز او صحيح است . و قيام در حالت توجه و استعاذه و قنوت و تكبير ركوع مستحب است .
مسألهء دوم : در قيام در حالت قدرت چند امر واجب است :
اول : راست ايستادن ؛ پس اگر بدون ضرورت پشت را خم كند و بايستد ، نماز او باطل است ؛ هر چند به حدّ ركوع نرسد .
دوم : استقلال ؛ يعنى خود ايستادن و تكيه بر چيزى نكردن . پس اگر تكيه بر چيزى كند به نحوى كه اگر آن چيز برداشته شود بيفتد ، نماز او باطل است .
سيم : بر هر دو پا ايستادن ؛ پس اگر بىضرورت بر يك پا ايستد ، نماز او باطل است .
چهارم : استقرار ؛ يعنى ساكن شدن و حركت بسيار نكردن به نحوى كه عرفا او را ساكن نگويند . پس اگر در وقتى كه باد تند وزد نماز گذارد و باد ، او را بسيار جنباند به نحوى كه از استقرار و سكون خارج باشد و قدرت داشته باشد كه جاى ديگر نماز گذارد ، آن نماز باطل است .
پنجم : اين كه قدمها را از يكديگر بسيار دور نكند به نحوى كه از ايستادن متعارف بيرون رود .
مسألهء سيم : اگر كسى عاجز از قيام باشد ، بر چيزى مانند ديوار يا عصا تكيه مىكند و نماز مىكند . و اگر در همهء احوال عاجز نباشد ، بلكه در بعضى احوال عاجز باشد و در بعضى احوال قدرت ايستادن داشته باشد ، پس اگر قدرت داشته باشد كه اقل واجب را بدون تكيه به عمل آورد ، واجب است كه چنان كند و مستحبات را ترك كند .
و اگر اقل جميع واجبات را نتواند به عمل آورد ، بلكه بعضى از واجبات را تواند به عمل آورد ، همان قدر را بدون تكيه به عمل آورد و باقى را به نحو ممكن به عمل
تحفه رضويه ( فارسى ) — صفحة 355
مساهمون: ملا محمد مهدي النراقي
ص٣٥٥